Ο Καιρός - Κ. Ελευθεροτυπία 13/6/2010

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Ο Καιρός

• Με πέντε (5) διαφορετικά πορίσματα η εξεταστική επιτροπή της Βουλής απεφάνθη για την αθλιότητα του Βατοπεδίου: Η αθλιότητα συνεχίζεται ανεξαρτήτως Βατοπεδίου.
  Θυμάστε το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, που θα γίνει λέει Μητροπολιτικό Πάρκο; Δεν ξέρω πόσοι αφελείς το πίστεψαν τότε επί Σημίτη και στη συνέχεια επί Καραμανλή, με τον Σουφλιά να πουλάει μπετόν για πάρκο.
  Μικρή σημασία έχει, γιατί μελέτη του Πολυτεχνείου αποκαλύπτει ότι η πρόβλεψη είναι να χτιστούν 1,3 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα σε 1.000 στρέμματα, με κόστος 76.000 ευρώ το στρέμμα, την ώρα που στο παλιό αεροδρόμιο του Βερολίνου και της Φραγκφούρτης οι ανάλογες εργασίες στοιχίζουν 16.000 και 4.500 ευρώ αντιστοίχως. Ε, στη Γερμανία η εργολαβία δεν είναι μονοπώλιο.
  Και, ενώ από τους μισθωτούς και συνταξιούχους κλέβονται επισήμως μισθοί, η ρεμούλα στο Δημόσιο συνεχίζεται απτόητη: Χωρίς να έχει αυξηθεί ο αριθμός των ιατρικών περιστατικών, οι δαπάνες που πληρώνουμε όλοι οι φορολογούμενοι για ορθοπεδικά υλικά αυξήθηκαν κατά 71,5%. Κι αυτό συμβαίνει με την κάλυψη του νόμου που έχουν ψηφίσει έλληνες βουλευτές και όχι αντιπρόσωποι κατασκευαστών ορθοπεδικών υλικών. Εκτός αν δεν κάνει διαφορά.
  Πάνω στη σύγχυση η επιτροπή διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ -τα γέλια περιττεύουν- ανέστειλε την κομματική ιδιότητα του Ακη Τσοχατζόπουλου επειδή έκανε την κουταμάρα, σε εποχή σκανδαλολαγνείας να πάει να γλιτώσει λίγους φόρους για το ακίνητο της οικογένειας στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, απέναντι από τον Παρθενώνα. Αν δεν είχε κουνηθεί καθόλου, θα πλήρωνε ένα μικρό φόρο παραπάνω και θα γλίτωνε τη διαπόμπευση. Γιατί το σύστημα είναι άμα σε πιάσει.
  Και μάλιστα, άμα σε πιάσει, την ώρα που ψάχνει εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους για να φανεί, ότι αυτό το ίδιο είναι καθαρό. Δεν υπάρχει πια σεβασμός. Ούτε καν για τους πρώτους διδάξαντες.
  Οπως είπε και ο μεγάλος Γιάννος: «Σύντροφοι, όλοι για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε». Με δύο βίλες 1.000 τετραγωνικά!
  Σύμφωνα με τους «Ν.Υ. Times», η κρίση ελλείμματος στην Ευρώπη καταδικάζει το κράτος πρόνοιας. Μπορεί η κρίση ελλείμματος να θέλει να καταδικάσει το κράτος πρόνοιας.
  Θέλω να πω, μπορεί να δημιουργείται μια κρίση ελλείμματος από τις ίδιες τις γαλλικές, γερμανικές, βρετανικές τράπεζες ώστε να γκρεμιστεί το κράτος πρόνοιας.
  Γιατί και το πολύ ανάθεμα κατά του Δημοσίου και της κρατικής οικονομίας δεν κάνει άλλη δουλειά από τα να ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για να γίνουμε Αμερική, όπου πρέπει να πληρώνεις κάποιον ιδιώτη ακόμα και για να ψηφίζεις πρόεδρο.
  Ας μην ήταν το Δημόσιο τόσο αργοκούνητο, αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο, θα μου πεις. Δίκιο. Αλλά, καλό είναι να βλέπεις, εκτός από το πιράνχα που έχεις, και τον καρχαρία που έρχεται.

  ΥΓ Να μην ξεχνάει ο αναγνώστης ότι καραδοκεί στους λογαριασμούς της ΔΕΗ το πρόσθετο χαράτσι σε όλους τους Ελληνες, προκειμένου να πάρουν επίδομα, σε αντίθεση με τους άλλους υπάλληλους, οι τελωνειακοί! Επειδή η κυβέρνηση φοβάται απεργίες από τη συμπαθή τάξη, που κατέχει έναν νευραλγικό τομέα στην κίνηση της οικονομίας. Οι συνέλληνες, που θα κληθούν να πληρώσουν τον εκβιασμό των τελωνειακών και τη δειλία της κυβέρνησης, καλά θα κάνουν είτε να αρνηθούν το χαράτσι, είτε να απαιτήσουν να παίρνουν κι αυτοί ένα σωρό επιδόματα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Για λόγους ισότητας. Ως εκ τούτου, οι προχθεσινές ανακοινώσεις της ΔΕΗ για τιμολόγια υπέρ των χαμηλόμισθων και συνταξιούχων, καλό είναι να κοιταχτούν με την απαιτούμενη καχυποψία. Και να ψειριστούν οι λογαριασμοί, μήπως έναντι μιας ελάφρυνσης σε λίγους έχει επιβληθεί ένα χαράτσι σε όλους για να ικανοποιηθεί η ρουσφετολογική πολιτική της κυβέρνησης.

   
  Α! Να μην ξεχάσω, ότι οι δικαστικοί ζητάνε αναδρομικές αυξήσεις, που αποφάσισε πριν από δύο χρόνια το Μισθοδικείο -δικό τους και το μαχαίρι και το πεπόνι- και έχουν ανασταλεί. Παρ' όλα αυτά τις έχουν πάρει από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (!), αλλά καλού-κακού ξεσηκώνονται γιατί το κράτος μπορεί να τους τις ζητήσει πίσω!
  Μέχρι την επόμενη προσφυγή, που θα κάνουν για νέα αναδρομικά, κατά την προσφιλή τους μέθοδο, ελπίζουμε να υπάρχει Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Και, κυρίως, να μην έχει βγει ο λαός στους δρόμους αγριεμένος με τα κόλπα των δημοσίων. Αυτό δεν το ελπίζουμε να μη συμβεί. Το ευχόμαστε.
  Και η φράξια Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ αποχώρησε από τα όργανα του κόμματος, διαφωνώντας με τη συνύπαρξη Συνασπισμού και ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο θεωρεί ανώριμα αριστερίστικο. Η Αριστερά πλέον μπορεί επαξίως να ανήκει στη σφαίρα της πυρηνικής Φυσικής.
  Εντάξει, το ακούσαμε και το ξανακούσαμε, η χώρα δεν θα φύγει από το ευρώ, δεν κόβει δραχμές, δεν θα πτωχεύσει, δεν θα έρθουν νέα μέτρα, δεν θα ξεπουλήσει την περιουσία της. Μήπως, όμως, προσφύγει στο ΔΝΤ;
  Οι γερμανικές, γαλλικές, ισπανικές και ιταλικές Αρχές προστασίας δεδομένων ζητάνε την ποινική διερεύνηση της δραστηριότητας των αυτοκινήτων της Google, που σαρώνουν τις πόλεις του κόσμου και καταγράφουν ανενόχλητα κάθε φάτσα που κυκλοφορεί, αλλά και κάθε στοιχείο από τα τηλέφωνα και τους κομπιούτερς, που είναι ανοιχτά στο διάβα τους.
  Δεν ξέρουμε αν τα μοσχοπουλάνε σε διάφορες υπηρεσίες συλλογής δεδομένων των ΗΠΑ, όπου και η πατρίς του Google, αλλά δεν θα εκπλαγούμε αν το κάνουν.
  Η ουσία είναι ότι για να βολτάρεις εσύ ανέμελος στους χάρτες και τις πόλεις του κόσμου μέσω της Google πρέπει να χαφιεδίζεται ο πλανήτης. Τυχαίο; Δεν νομίζω.
  Με καθυστέρηση ενός χρόνου -το λιγότερο- η γαλλική και η γερμανική κυβέρνηση συμφώνησαν, ότι πρέπει να περιορίσουν στα χρηματιστήρια τα προϊόντα τζόγου σαν τις ακάλυπες θέσεις του short selling ή σαν τα CDS.
  Αν τα κράτη ήταν σοβαροί οργανισμοί θα στρεφόντουσαν νομικά κατά των τραπεζών, που τζογάροντας διόγκωσαν τα χρέη των χωρών, υποχρεώνοντας τους πολίτες να πληρώσουν βαριά αυτό τον τζόγο.
  Εκτός αν τα κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, πιστεύουν ότι η κοινωνία των ανθρώπων, που συνασπίζεται σε κράτη για να μπορεί να ευημερεί, είναι υποχρεωμένη να πληρώνει το καζίνο, στο οποίο παίζουν οι κυβερνήσεις τους.
  Και επειδή τα κράτη -δηλαδή οι κυβερνήσεις- δεν έχουν τα κότσια να κάνουν τέτοιον αγώνα υπέρ των πολιτών τους, γερμανοί μικροεπενδυτές έκαναν αγωγή κατά της Standard & Poor's, ενώ άλλοι συμπατριώτες τους προχωρούν σε αγωγές και κατά της Moody's και της Fitch γιατί με τις αξιολογήσεους τους τους έσπρωξαν σε επενδύσεις, από τις οποίες έχασαν τις οικονομίες τους.
  Αλλά, για να καταλάβει κανείς τι γίνεται, το IIF, μια ομάδα πίεσης 400 (!) μεγάλων τραπεζών, που πρόεδρός της είναι ο διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank (!), απείλησε με κατάρρευση τις ΗΠΑ, την ευρωζώνη και την Ιαπωνία αν περάσουν τα μέτρα-χαλινάρι στην ασυδοσία των τραπεζών, που προωθούν ΗΠΑ και Ε.Ε.
  Η ανοησία, βέβαια, δεν έχει όριο. Γιατί η κατάρρευση του συστήματος θα φέρει κατ' αρχήν κατάρρευση των τραπεζών.
  Αλλά, βλέπεις, οι τράπεζες ξεσάλωσαν από την εποχή που οι ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται μόνο στα μουσεία.
  Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης tetradis@enet.gr.

Ντέρμπι αντί ταξικής πάλης...

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Ντέρμπι αντί ταξικής πάλης(1)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Ο χουλιγκανισμός γενικότερα, αλλά και οι βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα σε αντιπάλους οπαδούς, ή η λογική της βίας για τη βία -και όχι βεβαίως η λογική βία στη βία της εξουσίας, ή του κεφαλαίου, - που είναι ένα ορθολογικό πολιτικό πρόσταγμα- αποτελούν εκδηλώσεις ήδη αποσαθρωμένων προσωπικοτήτων, όπως άλλωστε και η αντιθετική στάση της άκριτης κοινωνικής ενσωμάτωσης των νέων.

Μέσα λοιπόν από τη συμμετοχή στο ποδοσφαιρικό κυρίως θέαμα και τους μηχανισμούς ταύτισης που αυτό προκαλεί παίζεται το μεγάλο ψυχόδραμα μιας ταυτότητας δημευμένης, σαστισμένης, διαλυμένης στη σφαίρα της εργασίας και της καθημερινής ζωής.(2)

Αυτή είναι η βάση, πάνω στην οποία γίνεται κατορθωτό από τη μια να αναπτύσσεται μια γιγαντιαία επιχείρηση αποχαύνωσης, από μέρους της κυρίαρχης εξουσίας, μια προσπάθεια χειραγώγησης, που μπορεί να παραλληλιστεί με το θέαμα που προσφερόταν στις αρένες της Αρχαίας Ρώμης . Κατ' αναλογία του ρωμαϊκού Panem et circenes (Ψωμί και παιγνίδια του τσίρκου), οι σύγχρονοι κυρίαρχοι χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για να εκτρέψουν το ενδιαφέρον των λαϊκών μαζών από τα πραγματικά προβλήματά τους.

Από την άλλη, το ποδόσφαιρο χρησιμοποιείται για να εγκλωβιστεί η όποια έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ένα ακίνδυνο και ελεγχόμενο από την εξουσία πεδίο. Από αυτή τη σκοπιά επιχειρείται να εκδηλωθεί με αντισταθμιστικό-εκτονωτικό τρόπο, η βίαιη μορφή της κοινωνικής σύγκρουσης, σε ένα άλλο χώρο από εκείνον στον οποίο η εμφάνισή της θα είχε ως συνέπεια να πληγεί το κράτος και γενικότερα η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, σε ένα άλλο πεδίο από εκείνο της παραγωγής και του τόπου δουλειάς, της συνδικαλιστικής ή πολιτικής δράσης, πεδία στα οποία κάθε εκμεταλλευτικό σύστημα είναι εκτεθειμένο να αντιμετωπίζει μια βία ορθολογικά νομιμοποιημένη από αυτήν την ορθολογική μορφή ταύτισης του ατόμου στην ομάδα του που είναι η ταξική συνείδηση.(3)

Ετσι, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα ανά τον κόσμο λειτουργούν ως χώροι παράκαμψης αντιπερισπασμού και χειραγώγησης συμπεριφορών ταύτισης. Πρόκειται για μια μυστικοποιημένη απάντηση στις κοινωνικές αντιθέσεις και τα πραγματικά προβλήματα, για μια μετατόπιση πραγματικών συνειδητοποιήσεων.

Η εκτόνωση του γηπέδου αποτελεί ανέξοδη εκτόνωση σε λάθος πεδίο. Αποτελεί μια Νέμεση, η οποία όμως μέσω μηχανισμών ταύτισης λειτουργεί εκτονωτικά έξω από το πραγματικό. Παρ' όλα αυτά, εκδηλώνεται μια πραγματική συγκίνηση. Και αυτός ακριβώς ο μηχανισμός εξουδετέρωσης και εκτροπής κατ' αναλογία του αρχαίου ελληνικού δράματος μπορεί να λειτουργήσει σαν κάθαρση με την αριστοτελική έννοια του όρου.

Τελικά, όμως, πρόκειται για ένα συμβολισμό που αποτρέπει πιο απειλητικές εκρήξεις αγανάκτησης, τις οποίες θα προκαλούσε η κοινωνική κρίση.

Ετσι, το ποδόσφαιρο λειτουργεί σαν κυματοθραύστης πραγματικών συγκρούσεων και από αυτή τη σκοπιά, παίζει το ρόλο ενός υποπροϊόντος του πάθους για μια καλύτερη ζωή.

Αν όμως όπως δηλώνει ο Pascal Boniface είναι καλύτερα να διεξάγεται ένα παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, παρά ένας παγκόσμιος πόλεμος(4), είναι μάλλον τραγικό για την κοινωνική πρόοδο η αντιπαλότητα του όποιου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος να αντικαθιστά την ταξική πάλη.

Σημαίνουν όλα αυτά αποχή από το ποδόσφαιρο και απαξίωση του; Κάθε άλλο. Αντίθετα, όπως μας καλούσε να πράξουμε ο ιταλός κομμουνιστής ηγέτης Palmiro Togliatti, πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως προνομιούχο χώρο συνάντησης με τις λαϊκές μάζες και απελευθερωτικής επιρροής σε αυτές, με δεδομένα μάλιστα τα βαθύτατα ανθρώπινα στοιχεία που αυτό περιέχει και τα οποία τείνουν να εκλείψουν από την υπόλοιπη κοινωνική ζωή.

(1) Το άρθρο που ακολουθεί είναι μια σύνοψη της συμβολής μου στον συλλογικό τόμο με τίτλο «Οπαδική βία και άλλες πτυχές της βίας στον αθλητισμό» , «Θρησκευόμενοι κόκκινοι επιστήμονες», Εκδόσεις «Νόβολι», 2010

(2) Patrick Tort, «Etre marxiste augourd'hui», «Aubier» 1986, σελίδα 116.

(3) Στο ίδιο σελ.115.

(4) Pascal Boniface, «Ποδόσφαιρο και παγκοσμιοποίηση», εισαγωγή Σωτήρης Ντάλης, μετάφραση Γιάννης Ανδρουλιδάκης, εκδόσεις «Παπαζήση» 2008, σελ 72Α.

Οι φυλακισμένοι δεν διαπραγματεύονται με τους φύλακές τους - ΓΑΖΑ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

«Οι φυλακισμένοι δεν διαπραγματεύονται με τους φύλακές τους»

Στον ΝΙΚΟΛΑ ΖΗΡΓΑΝΟ

Ένας συνταξιούχος αμερικανός πρέσβης που έχει υπηρετήσει 31 χρόνια στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με προϋπηρεσία στη Βαγδάτη, ήταν μεταξύ των 35 επιβατών του ελληνικού πλοίου «Σφενδόνη» που πήρε μέρος στην απόπειρα να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας.

Ο θαλερός Εντουάρντ Πεκ στα 81 του χρόνια δεν μασάει τα λόγια του για την πολιτική της πατρίδας του στο Μεσανατολικό και ασκεί σκληρή κριτική για το αδιέξοδο, που ενισχύεται από την ταύτιση της πολιτικής της Ουάσιγκτον με το Τελ Αβίβ. Αυτή η πολιτική, λέει, δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά αμερικανικά συμφέροντα.

*Συναντήσαμε τον κ. Πεκ λίγο πριν επιβιβαστεί στη «Σφενδόνη», πριν από την επίθεση των Ισραηλινών και τη σφαγή στο «Μαβί Μαρμαρά».

* Για ποιο λόγο ένας συνταξιούχος αμερικανός πρέσβης θέλει να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας;

-Εχω μια μακρά προϋπηρεσία ως αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Μέση Ανατολή και λόγω της ιδιότητάς μου έχω μια εξοικείωση με την περιοχή, αντίθετα από την πλειονότητα των αμερικανών πολιτών. Θα μπορούσα να πω ότι οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Είμαι εδώ γιατί ενδιαφέρομαι για το καλώς εννοούμενο συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών, συμφέρον που υπονομεύτηκε από την πρόσφατη πολιτική μας. Επίσης, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα και η ανθρωπιστική πλευρά της αποστολής και αυτό μέτρησε επίσης πολύ στην απόφασή μου. Εχω περάσει πάρα πολλά χρόνια στη Μέση Ανατολή σε επαφή με πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες, όμως αυτή η εμπειρία που έχω και ο τρόπος προσέγγισης είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό που με διαφοροποιεί προσωπικά είναι πως όλα αυτά τα χρόνια η επαφή μου με το θέμα γινόταν μέσω συνομιλιών, ενώ τώρα κάνω κάτι εγώ ο ίδιος, έχω συμμετοχή και συμβολή στο γίγνεσθαι, η προσπάθειά μου έχει σάρκα και οστά και συμβάλλω με τις δυνάμεις μου εμπράκτως κι όχι με τα λόγια. Για όλους αυτούς τους λόγους είπα ναι, μόλις μου δόθηκε η ευκαιρία. Οι διοργανωτές με ρώτησαν αν είμαι βέβαιος για την απόφασή μου και απάντησα θετικά. Με ρώτησαν επίσης αν γνωρίζω ή υποθέτω τι θα συμβεί όταν φτάσουμε εκεί με τα καράβια και απάντησα πως δεν γνωρίζω, αλλά θα το μάθω στην πράξη. Η πολιτική μου θέση είναι ξεκάθαρη. Δεν θα ήθελα να συμβεί κάποια καταστροφή ούτε στο Ισραήλ, ούτε στους Παλαιστίνιους, ούτε και στις ΗΠΑ. Ομως δυστυχώς πιστεύω ότι τελικά θα πληγούν και οι τρεις, λόγω της πολιτικής που ακολούθησε και εξακολουθεί να εφαρμόζει το Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους. Με θλίβει να διαβλέπω ως αναπόφευκτη μια αρνητική προοπτική, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν μέρος του προβλήματος λόγω της απόλυτης υποστήριξης σε οτιδήποτε κάνει το Ισραήλ. Αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στην πατρίδα μου, κάτι που δεν επιθυμώ και θα ήθελα να αποτρέψω.

* Πιστεύετε ότι άλλαξε κάτι στην πολιτική των ΗΠΑ στο Μεσανατολικό μετά την εκλογή του Ομπάμα;

- Οχι, γιατί τις αποφάσεις τις παίρνουν τα κόμματα που δέχονται την πίεση των λόμπι -που για μένα ο ρόλος των λόμπι στη Δημοκρατία είναι κάτι αποδεκτό- αλλά και την επιρροή του αμερικανικού λαού. Ομως ο αμερικανικός λαός είναι εντελώς ανίδεος για το θέμα. Τα λόμπι και τα κόμματα γνωρίζουν. Ιδίως τα λόμπι γνωρίζουν τι να κάνουν, πώς, πότε και με ποιον. Ο Ομπάμα δεν είναι απόλυτος μονάρχης, είναι πρόεδρος. Αν το κόμμα του δεν θέλει να τον αφήσει να κάνει κάτι, τότε δεν θα το κάνει. Οσο δε για τα ΜΜΕ, ακολουθούν τη λογική τού «ό,τι θέλει ο πελάτης». Δεν θα αναπαράγουν ένα προϊόν ενημέρωσης που δεν είναι επιθυμητό από την κοινή γνώμη. Αντιθέτως, θα ακολουθήσουν τη γραμμή των λόμπι που δεν προωθούν τίποτα σχετικό με την Παλαιστίνη, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα μιντιακό μπλακ άουτ, ενώ τις λίγες φορές που ασχολούνται, η θέση τους γέρνει μονόπλευρα υπέρ του Ισραήλ. Αρα, ο Ομπάμα δεν μπορεί από μόνος του να κάνει και πολλά πράγματα, όπως άλλωστε έχουμε διαπιστώσει.

* Κι όμως, μετά τη μνημειώδη ομιλία του στο Κάιρο, φάνηκε μια διαφορά στην ατμόσφαιρα.

- Πράγματι, υπήρξε μια διαφορά, που όμως περιορίστηκε σε φραστικές διατυπώσεις. Δέστε για παράδειγμα τι έγινε με τον αντιπρόεδρο Μπάιντεν, που επισκέφθηκε πρόσφατα το Ισραήλ και την ίδια ημέρα η κυβέρνηση Νετανιάχου εξήγγειλε νέα επέκταση των εποικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη. Αυτή την πρακτική του Ισραήλ την έχουμε δει διαχρονικά να παραμένει αναλλοίωτη. Είτε πρόκειται για τον Μπάιντεν, είτε για την Κοντολίζα Ράις, τον Τζέιμς Μπέικερ, την Μαντλίν Ολμπράιτ, τον Κόλιν Πάουελ, δεν έχει σημασία ποιος, κάθε φορά που έκαναν αμερικανοί υπουργοί Εξωτερικών επίσκεψη στο Τελ Αβίβ, το Ισραήλ ανακοίνωνε νέες επεκτάσεις οικισμών. Ομως το κάνουν αυτό γιατί δεν νοιάζονται για τις συνέπειες. Δεν μας φοβούνται. Εχουν τη στήριξη των λόμπι, που δεν είναι μόνο εβραϊκά. Υπάρχουν και άλλοι μέσα, και αυτά τα λόμπι λειτουργούν με μια λογική ότι η πολιτική τους συνάδει με τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεν συμφωνώ με αυτό το συμπέρασμα, ο υπόλοιπος κόσμος δεν συμφωνεί επίσης, όμως κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφέρεται καθώς η κοινή γνώμη δεν έχει καμία πληροφόρηση και γνώση. Εχω υπηρετήσει ένστολος την πατρίδα μου σε δύο πολέμους. Πιστεύω ότι η χώρα μου είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο. Ομως δεν είναι μεγάλη, γιατί ο αμερικανικός λαός έχει γνώση και κατανόηση για το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτό. Εγώ όμως ενδιαφέρομαι και γνωρίζω την περιοχή. Εζησα δεκαετίες στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Πέρασα μέσα από πραξικοπήματα, πολέμους, ένοπλες επιθέσεις στην κατοικία μου, εκκενώσεις για λόγους ασφαλείας, όμως καταλαβαίνω τον απλό κόσμο σε αυτή την περιοχή, δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που συμβαίνει και θέλω να συμβάλω εμπράκτως σε κάτι.

* Πολλοί μιλούν για αδιέξοδο στο Μεσανατολικό, που ίσως φέρει κι έναν νέο πόλεμο.

- Φοβάμαι ότι δεν θα έχουμε καμία λύση στο άμεσο μέλλον. Υπάρχει κάποια ελπίδα, που όμως αναμετριέται με τη σκληρή πραγματικότητα. Οι Ισραηλινοί κάνουν ό,τι κάνουν στην Παλαιστίνη εδώ και 40 χρόνια. Οσο περνάει ο καιρός, δημιουργούν τετελεσμένα και αφήνουν τον χρόνο να κυλάει υπέρ τους. Ζητούν συνεχώς διαπραγματεύσεις. Ομως είναι μεγάλη ανοησία να μιλάμε για διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Οι φυλακισμένοι δεν διαπραγματεύονται με τους φύλακές τους. Αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται μεταξύ ισότιμων μερών. Εδώ έχουμε τη μία πλευρά να έχει το πάνω χέρι και την άλλη στο καναβάτσο. Επίσης, είναι μάλλον λάθος να μιλάμε για το τέλος της σύγκρουσης (conflict). Δεν πρόκειται για σύγκρουση, αλλά για πρόβλημα κατοχής εδαφών. Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν κράτος, σύνορα και στρατό. Οι Αμερικανοί επιμένουν να αναγκάσουν τη Χαμάς να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ. Είμαι διπλωμάτης. Η αναγνώριση προϋποθέτει την ύπαρξη κράτους. Τα κράτη αναγνωρίζουν άλλα κράτη, όχι οι οργανώσεις. Και όταν γίνεται αναγνώριση, αυτή είναι αμοιβαία κι όχι μονομερής. Συναντήθηκα στο παρελθόν με τον ηγέτη της Χαμάς, Χαλέντ Μεσαάλ, και θυμάμαι να μου λέει: «Να αναγνωρίσουμε τι; Σε ποια σύνορα; Πού είναι τα δικά μας σύνορα; Ο τόπος στον οποίο βρίσκομαι και ζω σήμερα σε ποιον θα ανήκει;». Για να μην μιλήσω και για μιαν άλλη μονομέρεια. Πιέζουν τους Παλαιστίνιους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ, αλλά κανείς δεν πιέζει το Ισραήλ να αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος. Η διαδικασία δεν είναι ισότιμη.

* Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες φωνές μέσα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ που θέλουν αλλαγή πολιτικής στο Μεσανατολικό.

- Πράγματι υπάρχουν, πάντα υπήρχαν, αλλά είναι ανίσχυροι. Το φιλοϊσραηλινό λόμπι κυριαρχεί. Εργάζονται για τα συμφέροντα του Ισραήλ, παραβλέποντας τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Κάποιοι μέσα στη γραφειοκρατία ίσως να ήθελαν μια αλλαγή στην πολιτική ηγεσία του Ισραήλ, με αποχώρηση του Νετανιάχου από την πρωθυπουργία και αντικατάστασή του από κάποιον άλλο πολιτικό πιο κοντά στο στυλ Ομπάμα. Ομως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Αλλαγή, πραγματική αλλαγή στην πολιτική που θα έφερνε ανακατατάξεις στο Μεσανατολικό θα σήμαινε να σταματήσουν οι εποικισμοί, να αποκαταστήσουμε σχέσεις διαλόγου με τη Χαμάς, να μην βαθύνει η κρίση στο Ιράν που μπορεί να οδηγήσει σε στρατιωτικό πλήγμα. Φοβάμαι ότι τίποτα από αυτά δεν θα αλλάξει. Κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος με το όνομα Τζόζεφ Γκέμπελς. Αυτός είπε «αν μπορέσεις να κάνεις τον λαό φοβισμένο κι οργισμένο, τότε θα μπορέσεις να τον χειραγωγήσεις με όποιον τρόπο θέλεις». Αυτό το έκανε πράξη ο Τζορτζ Μπους. Αυτό έκανε και ο Αριέλ Σαρόν. Αυτό κάνει τώρα και ο Νετανιάχου.

Σκάνδαλα & Μεταπολίτευση

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 12 Ιουνίου 2010

Σκάνδαλα και Μεταπολίτευση

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

Μια παράπλευρη απώλεια της τρέχουσας συζήτησης για το χρηματισμό κάποιων πολιτικών (και των κομμάτων εξουσίας) από τη Ζίμενς αφορά τη δημόσια εικόνα των τελευταίων δεκαετιών.

Με μια απίστευτη ελαφρότητα, τα σχετικά ρεπορτάζ παρουσιάζουν όλη τη Μεταπολίτευση σαν μια εποχή εκφυλισμού και πρωτόγνωρης ασυδοσίας στο δημόσιο βίο.

Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε κάθετα μ' αυτό το -καθόλου αθώο- σχήμα. Η τελευταία 35ετία δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η μόνη περίοδος της νεοελληνικής Ιστορίας που γνώρισε παρόμοιες ατασθαλίες. Τα ίδια ακριβώς φαινόμενα συναντάμε σε όλη τη διαδρομή από το 1821 μέχρι τις μέρες μας. Για να περιοριστούμε στον τελευταίο αιώνα:

* Η κυβέρνηση Βενιζέλου έπεσε το 1932 υπό την ιαχή «κάτω οι κλέφτες».

* Επί Εμφυλίου, ένα μέρος της αμερικανικής βοήθειας διοχετεύθηκε σε προσωπικούς λογαριασμούς επώνυμων εθνικοφρόνων πολιτικών σε υπερατλαντικές τράπεζες.

* Η κυβέρνηση Παπάγου-Μαρκεζίνη διασπάστηκε το 1954 εξαιτίας της σκανδαλώδους ανάθεσης του εκσυγχρονισμού του ΟΤΕ στη ...Ζίμενς.

* Το «αναπτυξιακό θαύμα» Καραμανλή (1955-63) οικοδομήθηκε πάνω σε σωρεία σκανδάλων: από τα σοβαρά (επενδύσεις ΔΕΗ, προνομιακή μεταχείριση Πεσινέ, κ.λπ.) και τις συνήθεις υπερβάσεις προς όφελος των εργολάβων, μέχρι τους σκανδαλιάρηδες «κουμπάρους» και τα προσωπικά σκάνδαλα του «εθνάρχη» («βραχώδη οικόπεδα» της Φιλοθέης). Στις 5/2/1965 η Βουλή ψήφισε την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο των Καραμανλή, Μάρτη και Παπαληγούρα, ενώ στις 13/4/1965 συστήθηκε εξεταστική επιτροπή για όλα τα δημόσια έργα της ΕΡΕ. Το ζήτημα κουκουλώθηκε μόνο χάρη στην εξωθεσμική επικράτηση των «εθνικοφρόνων» το 1965-67.

* Προκλητική υπήρξε η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και επί χούντας. Η λογοκρισία του Τύπου και η πλήρης απουσία ελευθεριών καθιστούσαν βέβαια αδιανόητη κάθε σχετική δημόσια συζήτηση μεταξύ 1967 και 1974, ενώ ο μεταγενέστερος ορυμαγδός των σχετικών αποκαλύψεων επισκιάστηκε, όπως ήταν φυσικό, από τα -απείρως σημαντικότερα- ζητήματα του εκδημοκρατισμού και των αναπροσανατολισμών στην εξωτερική πολιτική.

Αν η Μεταπολίτευση δεν πρωτοτύπησε στη σχέση των δημόσιων αρχόντων με το δημόσιο χρήμα, δεν παύει ν' αποτελεί θετικότατη τομή στη νεοελληνική Ιστορία. Για πρώτη φορά εμπεδώθηκε μια στοιχειώδης πολιτική δημοκρατία, με το αποτέλεσμα της κάλπης σεβαστό απ' όλους και το σχηματισμό ή τη μακροημέρευση των κυβερνήσεων να μην εξαρτάται από τα χούγια των καραβανάδων και των μυστικών υπηρεσιών. Το κυριότερο: για πρώτη και τελευταία φορά, τα λαϊκά στρώματα παρενέβησαν ενεργά στο πολιτικό σκηνικό, άλλοτε μέσω των (δαιμονοποιημένων σήμερα) κομμάτων και συνδικάτων κι άλλοτε με την «κινηματική» υπέρβασή τους, με αποτέλεσμα οι διαθέσεις κι οι ανάγκες τους να λαμβάνονται -έστω και εν μέρει- υπόψη κατά το σχεδιασμό της κρατικής πολιτικής. Με το πέρασμα του χρόνου η παρέμβαση αυτή υποχώρησε βέβαια αισθητά, προς όφελος μιας «συναινετικής» και «τεχνοκρατικής» διαχείρισης που τα παπαγαλάκια της εξουσίας χαιρέτισαν σαν «Δεύτερη Μεταπολίτευση». Ηταν ακριβώς αυτή η «τομή» του 1996 που, με τη σταδιακή μετατροπή των κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή σε ιδιότυπες «Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα», προσέφερε τη βάση για όσα σήμερα παρελαύνουν ενώπιον των εξεταστικών επιτροπών - όπως και για όσα, για προφανείς λόγους, δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ...

Αγγλικό χαστούκι στο Ισραήλ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Αγγλικό χαστούκι στο Ισραήλ

Η ιστορία πέρασε στα ψιλά, στα πολύ ψιλά. Πριν από δύο μήνες ακριβώς, η βρετανική Αρχή Ελέγχου των Διαφημίσεων (ASA) απαγόρευσε μια καμπάνια του ισραηλινού οργανισμού τουρισμού (IGTO).

Δύο από τις διαφημίσεις του ισραηλινού οργανισμού τουρισμού, τις οποίες απαγόρευσε η βρετανική ASA επειδή παρουσίαζαν περιοχές τις οποίες διεκδικούν και οι Παλαιστίνιοι σαν αμιγώς ισραηλινές.

Ο λόγος; Κάτω απ' το σλόγκαν «Σε έξι ώρες μέσα, μπορείτε να διατρέξετε το Ισραήλ απ' άκρου εις άκρον», εμφανίζονταν μια σειρά από φωτογραφίες. Και στις φωτογραφίες αυτές περιλαμβανόταν ένα ενσταντανέ της Ιερουσαλήμ. Των περιοχών εκείνων της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, που ανήκουν στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Οχθης.

Το σκεπτικό της ASA ήταν απλό: «Το στάτους των κατεχομένων περιοχών στη Δυτική Οχθη είναι αντικείμενο διεθνούς διαμάχης. Από την πλευρά μας, θεωρήσαμε ότι η συγκεκριμένη διαφήμιση υπαινισσόταν πως το εικονιζόμενο τμήμα της Ανατολικής Ιερουσαλήμ είναι τμήμα του ισραηλινού κράτους. Επομένως, επρόκειτο για παραπλανητική καμπάνια.»

Το χαβά του το Ισραήλ

Η απάντηση του IGTO; Ορίστε: «Η καμπάνια προσέφερε απλές και ακριβείς πληροφορίες στον πιθανό τουρίστα εξ Ηνωμένου Βασιλείου, που θα ήθελε να γνωρίζει τι να περιμένει απ' το Ισραήλ. Το νομικό στάτους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ δεν έχει σχέση με το θέμα, εκτός κι αν προσπαθούσε κανείς να ερμηνεύσει το ευθύ μήνυμα της διαφήμισης με τρόπο ξένο προς όσα πιθανώς θα κατανοούσαν οι καταναλωτές από την καμπάνια.»

Σημειωτέον ότι το 2009 η ASA είχε απαγορεύσει μία ακόμη διαφήμιση του IGTO, όπου εμφανιζόταν χάρτης του Ισραήλ με ενσωματωμένες τη Δυτική Οχθη, τη Λωρίδα της Γάζας και τα Υψίπεδα του Γκολάν!

Από εκεί και πέρα, αξίζει κανείς να επισημάνει (βλέπε και «Κ.Ε.» στις 14 Μαρτίου) ότι τρέχει σε όλα τα διεθνή media η φετινή τουριστική καμπάνια του Ισραήλ, με συνθήματα όπως: «Οποια κι αν είναι η ιδέα σας περί διακοπών, θα αλλάξει πολλές φορές μέσα στη μέρα», «Καλώς ήλθατε στο Ισραήλ, μια χώρα όπου δεν υπάρχει χειμώνας. Ακόμη και τον χειμώνα!» «Ελάτε στο Ισραήλ, είναι πάντα η στιγμή να ανακαλύψετε τα θαύματά του» και «Οι διακοπές της ψυχής και του σώματος». Κεντρικό σλόγκαν; «Μια χώρα, ένας άλλος κόσμος». Εξυπνο, δεν λέω. Αρκεί να μη ταξιδέψεις όντως στον άλλο κόσμο, όπως μερικοί επιβάτες της νηοπομπής για τη Γάζα...

«Οι πολιτικοί μέχρι σήμερα δεν σκέφτονταν το δημόσιο συμφέρον» Κ. ΓΑΒΡΑΣ

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ

«Οι πολιτικοί μέχρι σήμερα δεν σκέφτονταν το δημόσιο συμφέρον»

Στον ΤΑΣΟ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ

Η τηλεφωνική μας συνομιλία με τον Κώστα Γαβρά έγινε από τα γραφεία της εταιρείας παραγωγής στο Παρίσι, όπου ο διεθνής σκηνοθέτης περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας, γράφοντας το σενάριο της νέας του ταινίας.

* Με το πάθος του ανθρώπου που εκτός από την τέχνη που υπηρετεί παρακολουθεί όλες τις εξελίξεις και δεν διστάζει να πάρει θέση, μιλάει για την εξουσία που ασκούν οι τράπεζες, για τη «σιωπή των διανοουμένων» και για την ανάγκη να πληρώσουν οι πλούσιοι και η Εκκλησία», αφού «ο χριστιανισμός είναι κατά του πλουτισμού».

* Παρά την ένταση της κρίσης, δηλώνει αισιόδοξος και λέει ότι ο Γ. Παπανδρέου έχει τεράστια ευθύνη να αλλάξει το σύστημα της διαφθοράς.

* Στην ταινία σας «Το τσεκούρι» ο 50χρονος Μπρούνο, στέλεχος σε βιομηχανία χαρτιού, απολύεται μετά από 15 χρόνια δουλειάς, χάνει τα «λογικά» του και αρχίζει να βγάζει από τη μέση τους ανταγωνιστές του για μια θέση εργασίας. Πόσο προφητικό ήταν αυτό για τις καταστάσεις απελπισίας και «ανθρωποφαγίας» που προκαλεί σήμερα η ανεργία σε όλη την Ευρώπη;

- Η μεσαία τάξη είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο σε σχέση με τη ζωή που είχε πριν. Η κατάσταση αυτή της κρίσης και της ανεργίας θα συνεχιστεί για όσον καιρό δεν θα υπάρχει έλεγχος επί της οικονομίας. Για όσον καιρό δηλαδή οι τράπεζες και τα οικονομικά κέντρα δεν θα είναι υπό σοβαρό πολιτικό έλεγχο, οι πλούσιοι θα γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

* Ολοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για «έλεγχο των αγορών», αλλά το παγκόσμιο σύστημα φαίνεται να ζητάει λύση από εκείνους ακριβώς που προκάλεσαν τη σημερινή κρίση.

- Νομίζω ότι οι δηλώσεις που έκαναν οι πολιτικοί αρχηγοί όλου του κόσμου όταν άρχισε η κρίση, με επικεφαλής τον Ομπάμα, αλλά και τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ, αποδείχθηκαν μόνο ωραία λόγια. Γράφτηκαν και μερικά ωραία βιβλία, αλλά από τότε σχεδόν τίποτα δεν έχει γίνει. Κανένας έλεγχος δεν επιβλήθηκε. Και αυτό γιατί η δύναμη των τραπεζών είναι τεράστια. Τόσο μεγάλη, που υπερβαίνει ακόμη και τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού. Υπήρχε ένα καταπληκτικό βιβλίο που βγήκε πριν από έξι χρόνια, με τίτλο «Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός», γραμμένο από τον πρόεδρο της τράπεζας «Κρεντί Λιονέ». Σ' αυτό γράφει ότι η δημοκρατία σήμερα εξαρτάται απολύτως από τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου, οι οποίες με τη σειρά τους εξαρτώνται από τους μετόχους. Αυτοί διοικούν τελικά τον κόσμο. Οσο για τις θεωρίες περί μικρομετόχων, είναι κατά τη γνώμη μου ένα αστείο. Δεν μπορούν να ασκήσουν καμία πίεση και απλώς υφίστανται τα αποτελέσματα. Εκείνοι που αποφασίζουν για τις εταιρείες είναι οι μεγαλομέτοχοι.

* Συμφωνείτε με την άποψη ότι σήμερα ζούμε την κατάρρευση όχι μόνο ενός οικονομικού μοντέλου αλλά και ενός τρόπου ζωής, με βασικά χαρακτηριστικά τον καταναλωτισμό, την επιδειξιομανία και τον αμοραλισμό;

- Τα δέκα-δεκαπέντε τελευταία χρόνια μπήκαμε σε μια φάση, πιθανώς και εξαιτίας του ρόλου της τηλεόρασης, που ο καταναλωτισμός έχει εξαπλωθεί πάρα πολύ και ο ατομικισμός έκανε το χρήμα θεό. Δημιουργήθηκε η ιδέα ότι μπορούμε να τα έχουμε όλα: δύο αυτοκίνητα, μια πισίνα κ.λπ. Αυτή η εικόνα είναι τελείως ψεύτικη, φυσικά, γιατί δεν γίνεται εκατομμύρια άνθρωποι να έχουν αυτά τα πράγματα. Ετσι μπήκαμε σε μια φάση που μας οδήγησε εδώ που είμαστε τώρα. Από τη στιγμή όμως που επικρατεί ο ατομικισμός, όλη η ηθική χάνεται. Οταν ο καθένας θεωρεί ότι είναι μόνος του στον κόσμο, η κοινωνία γίνεται ζούγκλα.

* Στην Ελλάδα αρκετοί μιλούν και πάλι για τέλος της μεταπολίτευσης και για ηθική χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος που αδυνατεί να προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον.

- Είναι σίγουρο ότι οι πολιτικοί μέχρι σήμερα, και ελπίζω ότι ο Γ. Παπανδρέου έχει μια διαφορετική άποψη, δεν σκέφτονταν το δημόσιο συμφέρον. Και, εάν δεν το κάνουν αυτό οι πολιτικοί, τότε ακολουθεί και ο λαός. Η διαφθορά στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη. Το λέω σαν ανέκδοτο, αλλά έμεινα κατάπληκτος από αυτή την υφυπουργό που ο άνδρας της χρωστούσε τόσα πολλά λεφτά και εκείνη αποφάσισε να μπει στην κυβέρνηση. Τι της πέρασε άραγε από το μυαλό; Πως είναι δυνατόν να χρωστάει τόσα χρήματα στο κράτος και να δεχτεί να γίνει υπουργός; Αυτό είναι το ανήθικο μέρος της πολιτικής.

* Μπορεί να αλλάξει ο τύπος του πολιτικού που διαμορφώθηκε επί δεκαετίες από το συγκεκριμένο κομματικό σύστημα και οδήγησε στην αποξένωση από τους πολίτες;

- Αυτό το πρόβλημα άρχισε από πολύ παλιά και δυστυχώς από έναν μεγάλο άνδρα, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αμέσως μετά τους συνταγματάρχες. Αντί να πάρει καινούριους ανθρώπους, πήρε όλους τους παλιούς και φθαρμένους. Το ίδιο σύστημα συνεχίστηκε και με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ετσι νομίζω ότι σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μια τρομερή ευθύνη να αλλάξει τελείως το σύστημα. Εκτός φυσικά από το ότι είναι υποχρεωμένος να πληρώσει τα λεφτά που χρωστάμε. Είναι ζήτημα ηθικό στο τέλος. Αυτό ισχύει όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλες χρεωμένες χώρες.

* Πολλοί διαπιστώνουν μια «εκκωφαντική σιωπή» των διανοουμένων για όσα συγκλονιστικά συμβαίνουν σήμερα σε επίπεδο κοινωνίας και οικονομίας. Μπορούν οι πνευματικοί άνθρωποι να αρθρώσουν έναν λόγο απέναντι σε όσους διαχειρίζονται την κρίση;

- Εγώ δεν μπορώ να διατυπώσω ένα δόγμα πάνω στη θέση των διανοουμένων. Ο καθένας έχει την ευκαιρία να πει ή να μην πει κάτι. Ομως ίσως να μην έχουν να πουν τίποτα. Ισως, επειδή το πρόβλημα είναι τόσο τεράστιο, να μην τολμούν να το αγγίξουν. Και εμείς οι Ελληνες στο εξωτερικό κάθε μέρα ακούμε πολύ ταπεινωτικά πράγματα για την Ελλάδα. Μας κοιτάζουν σαν να είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι, όλος ο ελληνικός λαός. Χωρίς να έχουν οι δημοσιογράφοι την ευγένεια και την εξυπνάδα να πούνε ότι μερικοί από τους Ελληνες έκαναν ό,τι έκαναν και ότι το μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν φταίει σε τίποτα. Εφαρμόζουν τη θεωρία της συλλογικής ευθύνης.

* Ο Μίκης Θεοδωράκης πρότεινε να αντιμετωπιστεί το δημόσιο χρέος με εκποίηση μέρους της κρατικής και εκκλησιαστικής περιουσίας, ειδικούς φόρους στους έχοντες και τη διεκδίκηση διαγραφής μέρους του χρέους σε συνεργασία με τις ελλειμματικές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

- Ο Μίκης έχει απόλυτο δίκιο. Αρχίζοντας μάλιστα από εκείνους που είναι οι πιο πλούσιοι. Απ' ό,τι ξέρω, η πιο πλούσια είναι η Εκκλησία. Πρέπει να πληρώσει και αυτή το ποσοστό που της αναλογεί, γιατί η Ελλάδα υποφέρει και η Εκκλησία είναι μέρος της. Είναι απαράδεκτο η Εκκλησία να είναι πλούσια. Ο χριστιανισμός είναι κατά του πλουτισμού, απ' ό,τι έχω καταλάβει.

* Πόσο πιθανό θεωρείτε το ενδεχόμενο η παράταση της κρίσης να οδηγήσει σε ένα ξέσπασμα τυφλής βίας ή ανεξέλεγκτων καταστάσεων όπως τον Δεκέμβριο του 2008;

- Δεν θα με εξέπληττε καθόλου. Οταν υπάρχουν τόσες χιλιάδες νέοι που υποφέρουν χωρίς δουλειά, με ημερομίσθια γελοία, και την ίδια ώρα βλέπουν ανθρώπους που έχουν εκατομμύρια και απ' ό,τι μου έχουν πει τα έχουν κλέψει, τι θα γίνει; Μαθαίνω για γιατρούς, εφοριακούς κ.λπ. Αυτοί οι νέοι τι θέλετε να κάνουν; Βλέπουν ότι δεν έχουν κανένα μέλλον και δεν με εκπλήσσει καθόλου που αντιδρούν άγρια. Φυσικά δεν το δικαιολογώ, αλλά κατά κάποιον τρόπο δεν βλέπω πώς μπορούν να μην το κάνουν.

* Είστε αισιόδοξος ότι από τη σημερινή κρίση μπορεί να προκύψει κάτι νέο για την Ελλάδα και την Ευρώπη;

- Εγώ ελπίζω για δύο λόγους. Πρώτον, η μητέρα μου όταν είχαμε προβλήματα στην οικογένεια έλεγε «θα περάσει και αυτός ο καημός». Κάθε φορά έχουμε τόσους καημούς στην Ελλάδα, θα περάσει και αυτός. Δεύτερον, η επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν μια θετική πράξη των Ελλήνων. Τότε όλοι έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ. Στο τέλος, όμως, τους διοργανώσαμε καταπληκτικά. Γι' αυτό έχω μεγάλη ελπίδα.

* Και από την πλευρά της πολιτείας;

- Η ελπίδα πρέπει να δοθεί και από την κυβέρνηση. Να επιβραβευθούν εκείνοι που είναι τίμιοι Ελληνες, που δουλεύουν και δεν είναι διεφθαρμένοι. Παράλληλα, μου φαίνεται απαραίτητη η τιμωρία, δύο και τρεις φορές περισσότερο από τους άλλους, εκείνων των πολιτικών που έχουν κάνει παράνομες πράξεις. Γιατί δεν έχουν κλέψει μόνο το κράτος αλλά και την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο λαός. Και αυτό είναι απαραίτητο για να νιώσουν οι άνθρωποι ότι κάτι καινούριο γίνεται στον κόσμο και στην Ελλάδα ειδικά.

* Πώς είδατε το ισραηλινό «ρεσάλτο» στα πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστικό υλικό στη Λωρίδα της Γάζας;

- Οσον καιρό η Αμερική δεν παίρνει πιο σοβαρή θέση απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ, αυτό θα συνεχίσει να κινείται ασύδοτα. Και αυτό δημιουργεί άλλα τεράστια προβλήματα. Ξεχνάμε ότι ο αραβικός κόσμος δεν μπορεί να τα δέχεται όλα αυτά εύκολα.

8 νεκροί Τούρκοι ακτιβιστές και 1 Τουρκοαμερικανός από την επίθεση 15 Ισραηλινών κομάντος στο τουρκικό πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», που προσπάθησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας τις πρωινές ώρες της 31ης Μαΐου 2010

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Οι άνθρωποι, χειρότεροι από τους αριθμούς...

Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr,www.bavzer.blogspot.com

6 πλοία με 682 ακτιβιστές από 42 χώρες αποτελούσαν τον «Στολίσκο της Ελευθερίας» που μετέφερε 10.000 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας αξίας 20 εκατομμυρίων δολαρίων, στους αποκλεισμένους κατοίκους της Γάζας.

Ανάμεσά τους 2 ελληνικά πλοία και 37 Ελληνες ακτιβιστές.

8 νεκροί Τούρκοι ακτιβιστές και 1 Τουρκοαμερικανός από την επίθεση 15 Ισραηλινών κομάντος στο τουρκικό πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», που προσπάθησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας τις πρωινές ώρες της 31ης Μαΐου 2010. Το πλοίο είχε μισθώσει η Μη Κυβερνητική Ισλαμική Οργάνωση «Ιδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας», που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και βρίσκεται στο στόχαστρο των ισραηλινών αρχών, λόγω των υποτιθέμενων δεσμών της με την Αλ Κάιντα.

ΣΕ 60 ανέρχονται οι τραυματίες από την πλευρά των ακτιβιστών και 10 από την πλευρά των Ισραηλινών.

Από 1 έως 89 ετών οι επιβαίνοντες στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά».

20 βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα ο ισραηλινός στρατός, προκειμένου να αποδείξει ότι οι άνδρες δέχτηκαν επίθεση από τους ακτιβιστές, προτού ανοίξουν πυρ.

70 προσωπικότητες, ανάμεσά τους ο αγγλικανός αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου και ο Αμερικανός διανοούμενος Νόαμ Τσόμσκι, στηρίζουν τις προσπάθειες του «Κινήματος για την ελεύθερη Γάζα», που συντόνιζε την ανθρωπιστική αποστολή. Πρόκειται για μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση που συνενώνει χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους, με στόχο να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό στη Γάζα. Είναι η έκτη αποστολή που διοργανώνει γι' αυτό τον σκοπό και η τέταρτη συνεχόμενη που εμποδίζεται από τους Ισραηλινούς να φτάσει στον προορισμό της.

ΤΟ 70% των 1.500.000 κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ η ανεργία φθάνει το 50%. Το Ισραήλ επιτρέπει μόνο τη διέλευση περιορισμένης ανθρωπιστικής βοήθειας, που δεν ξεπερνά το ένα τέταρτο τής προ του αποκλεισμού, τον Ιούνιο του 2007.

10.000 με 20.000 οι ακυρώσεις στις αφίξεις Ισραηλινών τουριστών στην Τουρκία, μετά την επιδρομή των κομάντος στα πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, σύμφωνα με τον υπουργό Τουρισμού Ερτογρούλ Γκιουνάι. Σε πάνω από 70.000 τις ανεβάζει ο πρόεδρος των Τουρκικών Ταξιδιωτικών Πρακτορείων, Μπασαράν Ουλουσόι.

Ωφελημένες, Ρόδος και Κύπρος, σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο.

Οι άνθρωποι, χειρότεροι από τους αριθμούς... | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Για κακή του τύχη, η θυελλώδης Λιάνα Κανέλλη, στο διπλανό παράθυρο, ακούγοντας να γίνεται λόγος για «ψίχουλα», θυμήθηκε, με το δίκιο της, την πτώση από σεισμό του κτηρίου της εταιρείας Faran, συμφερόντων Κάτσικα, και ρώτησε τον προσκεκλημένο, εάν είχαν δοθεί αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων (οκτώ νεκροί) και τι ύψους ήταν αυτές.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Ψίχουλα

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Οπως φάνηκε με τη μεσολάβηση του επιχειρηματία Μάριου Κάτσικα, στο δελτίο του Alter (2/6), η πολυσυζητημένη διάκριση ανάμεσα στο ήθος και στους δημόσιους κανόνες ενός παιχνιδιού, που αφήνει εν μέρει το ήθος απ' έξω, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Αυτός εξήγησε ότι το επίμαχο ποσό των 200.000 ευρώ όχι μόνον δεν ήταν ύποπτο αλλά μπορούσε, για τα δικά του μέτρα, να θεωρηθεί «απειροελάχιστο» («ψίχουλα»), επομένως στερούμενο ενδιαφέροντος.

ΜΕ ΩΡΑΙΑ, κάπως ουδέτερη κατανομή χαρακτηριστικών, σοβαρός όσο και η φίρμα που είχε ράψει το κοστούμι του και με μελετημένη οικονομία κινήσεων που τονιζόταν απ' τα μικρά, ερευνητικά του μάτια και τα δύο συσπειρωμένα Λάμδα των φρυδιών του, ο Μ. Κάτσικας παρουσιάστηκε σαν το είδος του ανθρώπου που θα ήθελες να εγγυηθεί υπέρ σου στην υποεπιτροπή του Κογκρέσου για Θέματα Ασφαλείας. Τελικά, περιορίστηκε στο μίνιμουμ των εξηγήσεων που όφειλε να παραχωρήσει, ενώ έδειχνε να αντλεί το τηλεοπτικό του κύρος από 'κείνη την αύρα που συνοδεύει την αλάνθαστη αλλά προσοδοφόρο τακτοποίηση αμέτρητων ισολογισμών ανωνύμων εταιρειών.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ, απέπνεε δε αυτό το πολυκαιρισμένο λούστρο των ατόμων που αντιλαμβάνονται το γκολφ σαν το τελευταίο στάδιο του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και, συνεπώς, γνωρίζουν, από πείρα, ότι οι φτωχοί είναι οι σπόνσορες των πλουσίων. Για κακή του τύχη, η θυελλώδης Λιάνα Κανέλλη, στο διπλανό παράθυρο, ακούγοντας να γίνεται λόγος για «ψίχουλα», θυμήθηκε, με το δίκιο της, την πτώση από σεισμό του κτηρίου της εταιρείας Faran, συμφερόντων Κάτσικα, και ρώτησε τον προσκεκλημένο, εάν είχαν δοθεί αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων (οκτώ νεκροί) και τι ύψους ήταν αυτές.

ΕΔΩ, ο Μ. Κάτσικας βρέθηκε απροετοίμαστος αλλά, και πάλι, δεν έχασε την ψυχραιμία του -για την ακρίβεια, έμοιαζε να μην διαθέτει καθόλου ψυχραιμία, οπότε δεν ήταν δυνατόν και να τη χάσει. Μάλλον έδινε την εντύπωση ενός όντος που έπεφτε, από Νοέμβριο μέχρι αρχές Απριλίου, σε χειμερία νάρκη. «Δεν μπορώ να σας πω αυτή τη στιγμή», απάντησε μειλίχια ο επιχειρηματίας και η Λιάνα, μπροστά σ' ένα τέτοιο κρούσμα αναισθησίας, εξαφανίστηκε απ' το παράθυρο, όπως ένα τζίνι. Ηταν διπλά θυμωμένη, αφ' ενός με τον Κάτσικα, αφ'ετέρου με τον εαυτό της που δεν κατόρθωσε να πετύχει κάτι ουσιωδέστερο απ' το να επιτρέψει στο ταμπεραμέντο της να θριαμβεύσει. Οσο για τον αντίπαλό, αυτός ίσως κατάλαβε ότι είναι κυρίως στη δημοκρατία που υπάρχουν αδιέξοδα.

Ψίχουλα | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Το σκάνδαλο των σκανδάλων

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Το σκάνδαλο των σκανδάλων

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣΤου ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ Από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

«Οι αδέκαστοι, αφού πρώτα «τσακώθηκαν» στο υπουργικό συμβούλιο, αμέσως μετά ομονόησαν, το αποφάσισαν και από χτες αποτελεί κυβερνητική απόφαση: Ξεπουλάνε: τις τράπεζες, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τους σιδηροδρόμους, το νερό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τη ΔΕΗ, το φυσικό αέριο, τα καζίνο, τους αυτοκινητόδρομους, τα ταχυδρομεία, τα Ολυμπιακά ακίνητα, τα ακίνητα του δημοσίου, το Ελληνικό, το Τατόι, τα «Ξενία», τα τουριστικά ακίνητα, από μουσεία μέχρι αρχαιολογικούς χώρους, τα βουνά, τις παραλίες, τις λίμνες, τη Γη, τον Ηλιο και τη θάλασσα, τα πάντα!

Ρωτάμε: Τι από όλα αυτά είναι διαφορετικό από την πολιτική του ξεπουλήματος και των ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθείται εδώ και 30 χρόνια στην Ελλάδα και που οδήγησε τη χώρα σε κρατικά χρέη, σε δημόσια ελλείμματα και σε παραγωγική αποσάθρωση; Τι από όλα αυτά είναι διαφορετικό από την πολιτική της "εκποίησης των ασημικών", η οποία πλέον μετεξελίσσεται σε πολιτική εκποίησης ακόμα και των Καρυάτιδων!

Ρωτάμε:

Αν όλο αυτό το ξεπούλημα δεν εμποδιστεί και δεν ακυρωθεί από τον μόνο που μπορεί να το σταματήσει και να το αποτρέψει -το λαό, αν όλη αυτή η λεηλασία συντελεστεί, χρειάζεται να συντελεστεί με λαδώματα και με "μαύρα" για να καταγραφεί στην ιστορία της Ελλάδας ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο που γνώρισε ποτέ ο τόπος;

Ρωτάμε: Αυτό το εκκολαπτόμενο ΣΚΑΝΔΑΛΟ των ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ, ακόμα κι αν διεκπεραιωθεί χωρίς μίζες, "νόμιμα", "ηθικά" και καπιταλιστικά, αλήθεια, πού αλλού θα έχει διαπραχθεί παρά μόνο σε χώρες που τελούν υπό κατοχή, όπως, για παράδειγμα, συνέβη με τη διαρπαγή του δημόσιου πλούτου του Ιράκ από τους Αμερικανούς, μόνο που εδώ είναι η ίδια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που εξελίσσεται σε μια άνευ προηγουμένου εσωτερική δύναμη κατοχής, για λογαριασμό της εγχώριας και της διεθνούς πλουτοκρατίας!».

Το σκάνδαλο των σκανδάλων | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Το έγκλημα και οι συνένοχοι

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Το έγκλημα και οι συνένοχοι

ios@enet.gr / www.iospress.gr§ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

Χρειάστηκε να βαφτεί η θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου με το αίμα των ακτιβιστών του «Στόλου της Ελευθερίας» για να στρέψει νωχελικά η διεθνής κοινή γνώμη το βλέμμα της στο δράμα της Γάζας και την ανοιχτή πληγή της Παλαιστίνης.

Ξαφνιάζοντας ακόμα και τους πιο φανατικούς του πολέμιους, το Ισραήλ προχώρησε σε μια σχεδιασμένη επίδειξη δολοφονικής σκληρότητας και περιφρόνησης της διεθνούς νομιμότητας.

Εξίσου προκλητικές ήταν και οι δικαιολογίες της ισραηλινής κυβέρνησης. Η επίκληση της αντίστασης των πληρωμάτων στους πάνοπλους κομάντος που προχώρησαν σε μια πράξη ωμής πειρατείας δεν μπορεί να πείσει κανέναν. Εξάλλου η κακομεταχείριση, οι ξυλοδαρμοί και η απομόνωση των συλληφθέντων ακτιβιστών επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι το έγκλημα ήταν απολύτως προμελετημένο. Σκοπός της ενέργειας αυτής του Ισραήλ ήταν να σταλεί για ακόμα μια φορά το μήνυμα ότι αδιαφορεί για τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και ότι αντιτάσσει σε κάθε ειρηνική δράση την ισχύ της τεράστιας πολεμικής του μηχανής.

Αλλά το Ισραήλ είναι αυτό ακριβώς: ένα «κράτος ταραξίας», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που δίνουν οι ΗΠΑ (rogue state) σε όσες χώρες κατά καιρούς έρχονται σε αντίθεση με τους σχεδιασμούς τους (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Ιράν, Β. Κορέα). Ποτέ δεν έκρυψε την απόφασή του να υπαγάγει τα πάντα στο δόγμα της «εθνικής ασφάλειας», το οποίο ξεπερνά και ΟΗΕ και διεθνείς συμβάσεις και ειρηνιστικές διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα μ' αυτό το δόγμα, όλα λύνονται στο πεδίο της πολεμικής αναμέτρησης, χωρίς βέβαια να τηρείται ούτε το δίκαιο του πολέμου.

Εξάλλου ακόμα και στους διεθνείς οργανισμούς η παρουσία του Ισραήλ έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Υποστηρίζει κάθε ανάλογη στρατοκρατική ενέργεια της υπερδύναμης, με αντάλλαγμα τη δική της υποστήριξη ή ανοχή. Από το 1992, κάθε χρόνο, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθετεί ένα πανομοιότυπο ψήφισμα που ζητά να παύσει το εμπάργκο εναντίον της Κούβας. Μόνο δυο χώρες μειοψηφούν: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η οργανωμένη διεθνής κοινότητα για να προστατεύσει ό,τι έχει απομείνει από το κύρος της. Τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση; Και τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια και τους κούφιους αριθμούς τηλεφωνικών κλήσεων, η ελληνική κυβέρνηση εγκατέλειψε στην τύχη τους όσους Ελληνες πολίτες μετείχαν στην ανθρωπιστική αποστολή, ενώ επιστράτευσε και προκλητική βία εναντίον των διαδηλωτών της Αθήνας τη μέρα που έγινε γνωστό το έγκλημα.

Οσο για την περίφημη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της χώρας, βρισκόμαστε πολύ μακριά από την εποχή που η Ελλάδα επιχειρούσε να έχει έναν -έστω και δευτερεύοντα- ρόλο στην ειρήνευση της περιοχής. Στην τελευταία Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο Νοέμβριο, η χώρα μας απείχε από την ψηφοφορία για τη διεξαγωγή μιας έρευνας με θέμα τα εγκλήματα πολέμου στη Γάζα! Την πρόταση (που πέρασε με 114 υπέρ, 18 κατά και 44 αποχές) καταψήφισαν φυσικά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ υπήρξαν μικρές ευρωπαϊκές χώρες που «τόλμησαν» να την υποστηρίξουν (Κύπρος, Ιρλανδία, Πορτογαλία). Δυστυχώς όχι η Ελλάδα.

Το έγκλημα και οι συνένοχοι | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Εγκλημα και τραγωδία

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τρίτη 1 Ιουνίου 2010

Εγκλημα και τραγωδία

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κατακραυγή και καταδίκη της εγκληματικής επίθεσης των ισραηλινών δυνάμεων κατά των πλοίων, που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, δεν πρόκειται να πτοήσει την κυβέρνηση του Ισραήλ, η οποία την ενέκρινε, την ευλόγησε και τη δικαιολόγησε με τη λογική του ισχυρού, που εφαρμόζει τον δικό του νόμο.

ΔΙΕΠΡΑΧΘΗ με την επίθεση ένα εν ψυχρώ έγκλημα με θύματα αμάχους. «Συνιστά εγκληματική πράξη η αφαίρεση της ζωής αμάχων», όπως δήλωσε ο Κύπριος πρόεδρος Δημ. Χριστόφιας. Και ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών καταδίκασε «με τον πιο απόλυτο τρόπο τη δολοφονία πολιτών». Κατά τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ, όπως και για την ελληνική κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία «γι' αυτή την έκταση της βίας».

ΑΥΤΕΣ οι σκληρές δηλώσεις και η έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν πτοούν το Ισραήλ, που καλύπτεται με την άκρως χλιαρή δήλωση του εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, ο οποίος είπε ότι: «Οι ΗΠΑ λυπούνται βαθύτατα για την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τους τραυματισμούς που προκλήθηκαν και εργάζονται αυτήν τη στιγμή για την κατανόηση των συνθηκών που περιβάλλουν αυτή την τραγωδία».

ΟΥΤΕ ΜΙΑ λέξη για τους υπεύθυνους της τραγωδίας, ούτε και καταδίκασε τη φονική επιδρομή εναντίον πλοίων στα διεθνή ύδατα ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Ουίλιαμ Μπάρτον.

ΠΟΙΟΣ ΑΦΕΛΗΣ μπορεί να πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, που παρακολουθούν τα πάντα στον πλανήτη, δεν γνωρίζουν τις πραγματικές συνθήκες της πολύνεκρης αναίτιας τραγωδίας, η οποία προκαλεί παγκόσμια οργή, διότι δεν δικαιολογείται με τίποτε απολύτως;

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ του Λευκού Οίκου με τη χλιαρή, αναιμική δήλωση είναι συνεπής με τη δημόσια αναγνώριση από τις ΗΠΑ του δικαιώματος αυτοάμυνας του Ισραήλ.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ, όμως, ως ενέργεια αυτοάμυνας μια επίθεση κατά αμάχων σε πλοία που έπλεαν στα διεθνή ύδατα; Μόνο αν η «αυτοάμυνα» είναι ο οργουελιανός όρος για την απρόκλητη επίθεση.

ΠΕΡΑΝ ΑΥΤΟΥ, όμως, πώς δικαιολογείται και το διαρκές έγκλημα αποκλεισμού των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας; «Τέτοιες τραγωδίες θα είχαν αποφευχθεί αν το Ισραήλ έπαιρνε υπόψη του τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις από τη διεθνή κοινότητα να σταματήσει τον αντιπαραγωγικό και απαράδεκτο αποκλεισμό της Γάζας», δήλωσαν ο ειδικός συντονιστής για την Ειρηνευτική Διαδικασία στη Μέση Ανατολή Ρόμπερτ Σέρι και ο γενικός επίτροπος του ΟΗΕ για την ανθρωπιστική βοήθεια, Φιλίπο Γκράντι.

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 60 χρόνια μετράει η τραγωδία της Μέσης Ανατολής. Πόσο αίμα αθώων πρέπει να χυθεί ακόμη και από τις δύο πλευρές των αντιμαχομένων, για να κινηθεί αποφασιστικά η διεθνής κοινότητα και να θέσει τέρμα στην αιματοχυσία; Και πόσες ακόμη δεκαετίες πρέπει να περάσουν, πόσο αίμα να χυθεί για να κατανοήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τις αυτονόητες συνθήκες των, εκάστοτε, τραγωδιών;

Εγκλημα και τραγωδία | Άρθρα | Ελευθεροτυπία