Ουδείς μπορεί να κατανοήσει την εξοργιστική αδράνεια της διεθνούς κοινότητας απέναντι στις ναζιστικού τύπου θηριωδίες του κράτους του Ισραήλ. - Εξευτελισμός της Δημοκρατίας

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Εξευτελισμός της Δημοκρατίας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ουδείς μπορεί να κατανοήσει την εξοργιστική αδράνεια της διεθνούς κοινότητας απέναντι στις ναζιστικού τύπου θηριωδίες του κράτους του Ισραήλ.

Ποιο διεθνές δίκαιο και ποιο δίκαιο του πολέμου. Ο στρατός του Ισραήλ, αυτή η άρτια εκπαιδευμένη πολεμική μηχανή, αδιαφορεί για κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου.

Ταυτοχρόνως τρομοκρατεί την ανθρωπότητα επιδεικνύοντας τη φοβερή ανηθικότητα αυτής της (τεράστιας) πολεμικής μηχανής.

Ισραήλ: κράτος - δολοφόνος και ας λένε ό,τι θέλουν οι απανταχού υπερασπιστές του.

Αλλά την αδιαφορία αυτού του κράτους απέναντι σε κάθε μορφής δίκαιο (αυτή είναι η αδυσώπητη κρατική βία - τρομοκρατία του 21ου αιώνα) φαίνεται να υιοθετούν και οι κατασταλτικές δυνάμεις των δυτικών «δημοκρατιών». Οι ένστολοι του Χρυσοχοΐδη λόγου χάριν (απορώ πώς αυτός ο άνθρωπος δεν βάζει και ο ίδιος στολή...), που επιδεικνύουν προκλητική βία καθημερινά, έχοντας εντελώς αποθρασυνθεί. Το αποκορύφωμα της κτηνωδίας τους, που είναι μέγα σκάνδαλο για κάθε σκεπτόμενο, για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο, είναι η στάση που επέδειξαν -κι επιδεικνύουν- στον κρατούμενο Σίμο Σεϊσίδη. Η πρακτική τους βεβηλώνει κάθε τι που έχει σχέση με την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά, τα δικαιώματα...

Οι ένστολοι τον καταζητούν. Πέφτουν τυχαία επάνω του. Τον πυροβολούν από πίσω στα πόδια. Τον συλλαμβάνουν. Τον δέρνουν ανηλεώς μέχρι λιποθυμίας. Στη συνέχεια: εισβάλλουν πάνοπλοι στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ΚΑΤ όπου «νοσηλεύεται». Απαγορεύουν στην οικογένειά του, αλλά και σε κάθε νοσηλεύτρια να του παράσχουν την αναγκαία φροντίδα. Του αρνούνται οποιαδήποτε επαφή· τον παρενοχλούν ουρλιάζοντας και βρίζοντας (σαν κτήνη) πάνω από το κρεβάτι του. Τον φωτογραφίζουν με κινητά την ώρα που καθαρίζουν το σώμα του οι νοσηλευτές, οι σαδιστές! Την ώρα του ακρωτηριασμού του μέσα στο χειρουργείο παρίσταται αστυνομικός!

Ηεπιτροπή πολιτών που καταγγέλλει την κρατική αυτή αυθαιρεσία, την αστυνομική βαρβαρότητα και τη (θλιβερή) ιατρική αντιδεοντολογία ερωτά: Πού είναι οι ιατρικές οργανώσεις, οι κινήσεις δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες; Πού είναι οι διανοούμενοι; Πού οι δικηγόροι; Δεν υπάρχει κάποιος θεσμικός φορέας σε τούτη τη χώρα -ερωτά η επιτροπή, κι εμείς μαζί της- που να είναι διατεθειμένος να ελέγξει την αστυνομική ανθρωποφαγία;

Αλλα ερωτήματα: Είναι δυνατόν οι γιατροί να είναι υφιστάμενοι των αστυνομικών;

Είναι δυνατόν γιατροί να δέχονται να μην υπάρχει αποκλειστική νοσηλεύτρια (όπως σε όλους τους κρατούμενους ασθενείς;).

Δεν είναι παράλογο γιατροί να δέχονται την παρουσία αστυνομικών στη ΜΕΘ και στο χειρουργείο; Υπάρχει γιατρός που να σέβεται το πτυχίο του και τον όρκο του και να δέχεται ένοπλους αστυνομικούς κατά την ώρα του λειτουργήματός του; Τελικά υπάρχει ιατρικός ανθρωπισμός ή όλα, σήμερα, υπακούουν στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς και της ελεύθερης καταστολής;

Αμείλικτα ερωτήματα, αλλά ποιος θα απαντήσει; Το ότι ο Σεϊσίδης καταζητείται για ληστεία μπορεί να αποτελεί ανασχετικό παράγοντα για οποιονδήποτε φορέα, οργάνωση ή κόμμα να καταδικάσει αυτό το αίσχος, αυτό το έγκλημα κατά του ανθρωπίνου είδους;

Κάθε ευαίσθητος κοινωνικός και πολιτικός φορέας, κάθε επιστήμονας οφείλουν να δουν ότι πίσω από τη σχεδιαζόμενη εξόντωση του Σεϊσίδη εξοντώνεται, εξευτελίζεται η Δημοκρατία· ο άνθρωπος.

stamg@enet.gr

Εξευτελισμός της Δημοκρατίας | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα έχει κάποια σχέση με τον ιστορικό ευατό της;

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Αριστερά: ενότητα στις πολεμικές τέχνες

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα έχει κάποια σχέση με τον ιστορικό ευατό της;

Είναι το ίδιο πράγμα να είσαι εξόριστος στη Μακρόνησο με το να είσαι φιλοξενούμενος σε μια εκπομπή του Πρετεντέρη;

Εχει κάποια σχέση η πείνα της παρανομίας με τον εξασφαλισμένο μισθό του επαγγελματικού στελέχους του κόμματος; Είναι το ίδιο πράγμα να απολύεσαι για τις ιδέες σου με το να διορίζεσαι για τις ιδέες σου σε κάποιο κόμμα ή σε κάποιον δήμο της Αριστεράς;

Και τελικά ποια είναι η Αριστερά; Το ιστορικό ΚΚΕ; Η Ανανέωσή του με τη μορφή της διάσπασης του ΚΚΕ εσωτερικού που απέδωσε ΣΥΝ και ΑΚΟΑ; Είναι οι δολοφόνοι των εργαζομένων της Marfin; Είναι οι αναρχικοί της τυφλής και άσκοπης βίας; Είναι το ΠΑΣΟΚ που κάποια εποχή διεκδικούσε το ΕΑΜ και σήμερα είναι κυβέρνηση Κουίσλινγκ; Υπάρχουν ακόμα και πολλά άλλα ερωτηματικά που δεν τα επινοώ, αλλά απλά τα συλλέγω από αυτά που ακούω.

Υπάρχει μια ιστορική Αριστερά και μια φαντασιακή Αριστερά. Αν πάρουμε σαν σημείο εκκίνησης αυτού του ιστορικού φαινομένου τη Γαλλική Επανάσταση και ακολουθήσουμε το ταξίδι της στους δύο προηγούμενους αιώνες, θα παρατηρήσουμε θαυμαστά πράγματα και απαίσιους ολοκληρωτισμούς που στοίχισαν τις ζωές πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων. Ολα αυτά βέβαια στο όνομα της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Οπου η Αριστερά έγινε εξουσία, δημιούργησε κράτος και καπιταλισμό. Μιλάω για τον κομμουνισμό τύπου ΕΣΣΔ. Οπου παρέμεινε μαχητικό κίνημα στο πλαίσιο του καπιταλισμού επέτυχε θριάμβους και προχώρησε τον πολιτισμό. Αναφέρομαι κυρίως στις δυτικές χώρες μετά τη συντριβή του ναζισμού. Στη σημερινή εποχή της επανάστασης των καπιταλιστών, όλα όσα κατακτήθηκαν αναιρούνται. Το κεφάλαιο που έκανε τους δύο παγκόσμιους πολέμους τώρα βρίσκεται σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Στόχος το άπληστο κέρδος. Εχθρός η εργασία και το περιβάλλον. Και αυτό σημαίνει: αντί να ζούμε σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι ζούμε σε έναν πλανήτη που καταστρέφεται με αργότερους ρυθμούς, αλλά θα φέρει στο τέλος το ίδιο αποτέλεσμα. Αρα ιστορική Αριστερά, χωρίς κριτική αντιμετώπιση και ανάλυση, γίνεται θεολογία και οδηγεί στο φονταμενταλισμό. Και αυτό ζούμε σήμερα από τις διάφορες γραφειοκρατίες.

Ηφαντασιακή Αριστερά είναι ο αγώνας για τη ζωή, την αλληλεγγύη, τη δημιουργία. Εχει αναφορά στον κοινωνικό χριστιανισμό και έχει το ίδιο ήθος και το ίδιο πνεύμα της θυσίας. Οχι με την έννοια ενός άδικου χαμού, αλλά με την έννοια μιας προσφοράς. Αυτή η Αριστερά είναι άναρχη από την άποψη πως δεν κάνει αλλαγή φρουράς στην εξουσία, αλλά καταργεί ό,τι εξουσιάζει τον άνθρωπο. Και ο άνθρωπος γίνεται μέτρο των πάντων. Δεν υπάρχουν στρατιώτες γιατί κανένας στρατός δεν χρειάζεται. Και πού θα τα βρούμε όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα; Ισως κάπου μέσα μας; Ισως στο τραγούδι που ακούμε; Ισως σε ένα πουλί που του ανοίγουμε την πόρτα του κλουβιού και πετάμε και μεις ελεύθεροι μαζί του; Σίγουρα όμως είναι αυτοί οι άνθρωποι που ξεκινούν κάθε επανάσταση, κοινωνική, πολιτική, πνευματική και που τελικά χάνεται από τους γραφειοκράτες που τους παίρνουν τα λόγια και τις θυσίες τους και δημιουργούν τις πάσης φύσεως «ιερές εξετάσεις».

Υπάρχει ένα πάνδημο αίτημα για την ενότητα της Αριστεράς. Ακούγεται αναγκαίο και λογικό. Αλλά αυτό προϋποθέτει μία αθώα φαντασιακή Αριστερά. Η σημερινή πραγματική Αριστερά στην πλειοψηφία των αποκρυσταλλώσεών της είναι διασπαστικά γραφειοκρατικά μορφώματα που έχουν μόνιμο και σταθερό αίτημα την εξουσία πάνω στους άλλους. Και αυτό γίνεται αυτοσκοπός και αξία. Και φτάνουμε σε ένα οργουελιανό αξίωμα: ενότητα είναι η διάσπαση. Και πιθανότατα αυτό θα δούμε αύριο στο κλείσιμο του 6ου Συνεδρίου του ΣΥΝ, που δεν ξέρω αν ηθελημένα έγινε η επιλογή του χώρου, και γίνεται σε ένα χώρο πολεμικών τεχνών.

perkor29@gmail.com

Αριστερά: ενότητα στις πολεμικές τέχνες | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

«Με οικογένεια Μητσοτάκη οι 356 από τις 620 συναντήσεις Χριστοφοράκου»

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

«Με οικογένεια Μητσοτάκη οι 356 από τις 620 συναντήσεις Χριστοφοράκου»

Τη μερίδα του λέοντος στις επαφές με τον Μ. Χριστοφοράκο κατείχε η οικογένεια Μητσοτάκη, όπως αποκάλυψε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens Β. Κεγκέρογλου.

Συγκεκριμένα, όπως ενημέρωσε την επιτροπή, από τις 620 συναντήσεις του πρώην ανώτατου στελέχους το 60%, δηλαδή οι 356, αφορούν μέλη της οικογένειας του κ. Μητσοτάκη. Σύμφωνα με το ημερολόγιο: Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έχει 23 συναντήσεις και 98 επαφές, σύνολο 121. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει 30 συναντήσεις και 60 επαφές, ενώ η σύζυγός του Μαρέβα Γκαμπόφκι έχει μόνο δύο συναντήσεις, αλλά 30 τηλεφωνικές επικοινωνίες. Η Ντ. Μπακογιάννη έχει 30 συναντήσεις και 72 επαφές. Η Κατερίνα Μητσοτάκη έχει 4 συναντήσεις και 14 επαφές. Η Αλεξάνδρα Μητσοτάκη έχει 4 επαφές. Επίσης, ο Π. Δούκας έχει 10 συναντήσεις και 45 επαφές και ο Γ. Βουλγαράκης 17 συναντήσεις και 30 επαφές.

ΑΝΓ.

«Με οικογένεια Μητσοτάκη οι 356 από τις 620 συναντήσεις Χριστοφοράκου» | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

...ο «Σκάι 100,3», ιδιοκτησίας Γ. Αλαφούζου, όπως και ο «Μελωδία», ήταν ο μοναδικός σταθμός που έσπασε και πάλι την απεργία.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Η απεργία στα ΜΜΕ για ασφαλιστικό και εργασιακά

«Σίγησαν» προχθές τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, ενώ χθες δεν εκδόθηκαν εφημερίδες εξαιτίας της καθολικής συμμετοχής στην 24ωρη απεργία (3/6) των εργαζομένων (διοικητικοί, τεχνικοί και δημοσιογράφοι) σε όλα τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας που είχαν κηρύξει οι Ομοσπονδίες και Ενώσεις του κλάδου.

Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) ξεκαθαρίζοντας τη συνολική αντίθεση του κλάδου στην «επαπειλούμενη λεηλασία των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας και τις εργοδοτικές προκλήσεις με στόχο την αποδόμηση των ΣΣΕ». Αμέσως μετά, ακολούθησε πορεία μέχρι και τη Βουλή όπου αντιπροσωπεία των εργαζομένων συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Βουλής και εκπροσώπους των κομμάτων στους οποίους επισήμαναν τα αιτήματα τους: υπογραφή ΣΣΕ καθώς μεθοδεύεται η κατάργησή τους, απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου, πάγωμα απολύσεων και κατοχύρωση όλων των θέσεων εργασίας (συμβάσεις αορίστου χρόνου-συμβασιούχοι), ουσιαστική ενίσχυση ανέργων συναδέλφων, διακοπή κάθε συζήτησης για περικοπή αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης, μείωση της ποσόστωσης στις απολύσεις αλλά και να σταματήσει η αποδόμηση του θεσμού της Μεσολάβησης και της Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).

Απολύσεις στον «Μελωδία»

Χθες, σε νέα 24ωρη απεργία προχώρησε η ΕΤΕΡ απαντώντας έτσι στις αναίτιες απολύσεις δύο από τους παλαιότερους (20 έτη με παιδί και 10 έτη με παιδί) εργαζόμενους τεχνικούς του «Μελωδία 99,2». Μόνο που ο «Σκάι 100,3», ιδιοκτησίας Γ. Αλαφούζου, όπως και ο «Μελωδία», ήταν ο μοναδικός σταθμός που έσπασε και πάλι την απεργία. Ετσι, εκδηλώνοντας τη συμπαράστασή του στους συναδέλφους τεχνικούς το διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ κήρυξε χθες για τους δημοσιογράφους του ραδιοφώνου του «Σκάι» δίωρη στάση εργασίας (14.00-16.00), την ώρα που η ΕΤΕΡ οδηγούνταν στα δικαστήρια.

ΣΩ.ΜΑ.

Η απεργία στα ΜΜΕ για ασφαλιστικό και εργασιακά | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Συχνά λέμε πως για τις γυναίκες η αγορά εργασίας είναι σκληρή.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Οι Αννούλες

ΚΕΙΜΕΝΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ * Για σχόλια, παρατηρήσεις, επισημάνσεις ή απλά για ένα «γεια»: mystamar@enet.gr

Συχνά λέμε πως για τις γυναίκες η αγορά εργασίας είναι σκληρή.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Αυτή των ιδιότυπα ευνοημένων γυναικών που «χαλάνε την πιάτσα». Από το http://tistrellis.pblogs.gr :

«Η Αννούλα γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Ελλάδας. Το όνειρό της, τότε, ήταν να φύγει από την κλειστή κοινωνία του χωριού της και να 'ρθει στην πόλη.

Η Αννούλα κατάφερε να έρθει στην πόλη. Το όνειρό της ήταν να διοριστεί κάποια στιγμή στο Δημόσιο, γι' αυτό πάντα πήγαινε να ψηφίσει στο χωριό της, που την ήξεραν και τους ήξερε.

Η Αννούλα έπιασε δουλειά σε μια ιδιωτική εταιρεία.

Εκανε τους πάντες να τη συμπαθήσουν, γιατί ήταν γλυκιά κι ευγενική. Ποτέ της δεν ανέλαβε ευθύνη, πάντα κάποιος άλλος έκανε το λάθος, ακόμα κι αν το λάθος που είχε κάνει ήταν να μην της εξηγήσει σωστά το τι έπρεπε να γίνει. Η Αννούλα δεν έφταιγε ποτέ.

Η Αννούλα, μόνη της στην Αθήνα, έπαιρνε πάντα άδειες τα τριήμερα, δεν δούλευε ποτέ απογευματινή πριν από τις αργίες, γιατί έπρεπε να πάει στο χωριό να δει τους γονείς της. Η Αννούλα απέκτησε ένα δεύτερο όνειρο. Να παντρευτεί και να κάνει παιδιά.

Η Αννούλα παντρεύτηκε. Εκανε αμέσως και δύο παιδιά, την ίδια στιγμή που στην επιχείρηση τη διόριζαν προϊσταμένη. Η Αννούλα είχε πια μυαλό μονάχα για τα παιδιά της. Ελειπε συχνά από τη δουλειά, γιατί τα παιδιά ήταν άρρωστα ή δεν είχε πού να τα αφήσει, ή απλώς γκρίνιαζαν το πρωί που ξεκινούσε για να φύγει. Κι εξακολουθούσε να μην έχει ευθύνη. Η Αννούλα δεν το 'ξερε, η Αννούλα έλειπε, η Αννούλα είχε άρρωστα τα παιδιά. Και πάντα είχε προτεραιότητα στις άδειες, γιατί είχε δύο μωρά παιδιά και κανέναν για να τη βοηθήσει.

(...) Το όνειρο της Αννούλας για διορισμό στο Δημόσιο ξέφτισε, αλλά τώρα δεν την πολυνοιάζει πια. Εχει τη θεσούλα της στην εταιρεία και φροντίζει να τη διατηρήσει. Με το να 'ναι πάντα δεκτική κι ευγενική, να μη λέει ποτέ κακή κουβέντα για κανέναν όταν ξέρει ότι την ακούν, ανοίγοντας κρυφά τον λάκκο οποιουδήποτε μπορεί να υπονομεύσει τη σιγουριά της. Οταν της κάνουν παρατήρηση, η Αννούλα κλαίει. Και όλοι κάνουν τη δουλειά και αναλαμβάνουν τις ευθύνες της, γιατί πάντα καταφέρνει να σε κάνει να τη λυπηθείς. Είναι γύρω μας οι Αννούλες. Δουλεύουμε μαζί τους.

Και μερικές από μας είμαστε τόσο σκύλες, που κάποια μέρα θα τις δαγκώσουμε...»

Οι Αννούλες | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Η ιαχή «να καεί, να καεί...» των διαδηλωτών στις 5/5 υποδηλώνει μια τάση απόρριψης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;

«Αντί για τη μητέρα μας, σκοτώνουμε την Αθήνα»

Αννα Ποταμιάνου


(Αποσπάσματα)

Η ιαχή «να καεί, να καεί...» των διαδηλωτών στις 5/5 υποδηλώνει μια τάση απόρριψης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;

«Πιστεύετε ότι ξέρουμε σήμερα τι ακριβώς είναι η δημοκρατία; Θα έλεγα ότι δεν την έχουμε σκεφτεί αρκετά τη δημοκρατία. Το "κρατεί ο δήμος", που ήταν η αρχή της ιστορίας, σημαίνει ότι οι πολίτες τότε είχαν δυνατότητα συμμετοχής στα τεκταινόμενα και η κρίση τους δεν περιοριζόταν στο να ψηφίσουν ένα κόμμα και από εκεί πέρα να αφήνουν το κόμμα να πορευθεί όπως νομίζει. Η συμμετοχή στα πολιτικώς δρώμενα ήταν μια συμμετοχή που βασιζόταν σε προετοιμασία και προπαντός σε σκέψη εν σχέσει με όσα εκάστοτε διαδραματίζονται. Αυτήν τη σκέψη για τη δημοκρατία δεν τη βλέπω στην Ελλάδα. Νομίζω ότι υπάρχει σήμερα μια παρεξήγηση βασικών εννοιών - τι είναι ευθύνη, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, τι σημαίνει ετερότητα. Τι σημαίνει δρω και κινούμαι κυρίως με όσα είναι οικεία με μένα. Εχουμε σκεφθεί τι σημαίνει ετερότητα μέσα μας και έξω; Πώς κινείται το ασυνείδητο, παραδείγματος χάριν».

Πρόκειται για έλλειμμα παιδείας;

«Ναι, αλλά όχι μόνο. Οι Ελληνες είμαστε άνθρωποι αρκετά εξωστρεφείς και δεν νομίζω ότι δίνουμε προσοχή στο ξεδίπλωμα εσωτερικών διαδικασιών και στη σκέψη μας ως έναν μοχλό που μπορεί να ενεργοποιηθεί για να φανερώσει τι απαιτήσεις εγείρει μέσα μας κάθε ζήτημα ή με ποιον τρόπο μπορούν να επιτευχθούν στόχοι. Φτιάξαμε ένα κράτος που βασίστηκε κυρίως στην ελπίδα ότι θα εξακολουθήσουν οι Ελληνες να είναι λαός προνομιακός. Οτι οι ξένοι πρέπει να μας βοηθήσουν. Οτι οι φίλοι μας πρέπει να μας είναι πιστοί. Το πώς διαμορφώνονται οι ανθρώπινες σχέσεις, ποιες σκοπιμότητες παίζουν ρόλο σε αυτή τη διαμόρφωση και στη δική μας ψυχική οργάνωση, προκειμένου να αναπτύξουμε δημιουργικό λόγο, αυτά δεν νομίζω ότι έγιναν ποτέ αντικείμενο προσοχής μας».

Δηλαδή δεν έχουμε σκεφθεί ούτε πάνω στην Ιστορία μας;

«Θα έλεγα, ουσιαστικά, πολύ λίγο. Αισθάνεστε ότι οι Ελληνες σεβόμαστε την Ιστορία μας; Οτι εντασσόμαστε σε μια ιστορική συνέχεια; Μα εδώ κάθε νέα εξουσία ξεκινάει τα πάντα από την αρχή. Λες και όλα τα προηγούμενα πρέπει να καταργηθούν. Διάλογος δεν γίνεται χωρίς επίθεση και με στόχο τη συντριβή του άλλου. Πρόταση δεν ακούγεται χωρίς να συνοδεύεται από αναφορά στα "κακώς πραχθέντα" από τον άλλον. Λες και δεν μπορεί να γίνει διάλογος παρά μόνον εάν συντρίψω τον άλλον. Οσο για τις ιστορικές μας διαδρομές, βρισκόμαστε συνήθως σε ρήξη με το τι έκαναν οι προγενέστεροι. Ακόμα και τα ονόματα των δρόμων αλλάζουμε. Πάρτε το παράδειγμα της "βασιλευομένης". Πολλά μπορεί κανείς να καταλογίσει στην περίοδο εκείνη. Ομως υπήρξε μέρος του παρελθόντος μας. Δεν μπορούμε να ρίχνουμε ανάθεμα σε περίοδο της Ιστορίας μας. Δεν καταλαβαίνουμε ότι όταν αρνούμαστε να δεχτούμε ένα μέρος μιας πραγματικότητας την οποία έζησε ο τόπος , η κρίση μας και οι θέσεις μας στρεβλώνονται;».

Καλλιεργούμε πάντως λατρεία προς άλλες περιόδους του παρελθόντος μας, όπως είναι η κλασική αρχαιότητα.

«Δεν ισχύει αυτό που λέτε. Λίγοι ξέρουν σήμερα π.χ. τον "Λάχη" του Πλάτωνα. Ο "Λάχης" είναι υποδειγματικός διάλογος ως προς αυτό που ονομάζω τον "λόγον διδόναι" -το να μπορεί κανείς να έχει έναν λόγο που να είναι μαρτυρία για το πώς υπάρχω, τι θέλω, πού πάω. Θα μου πείτε ότι κάποιοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι τον ξέρουν. Εγώ μιλάω για τους πολλούς, για τον κόσμο. Υπάρχει μικρή επικοινωνία με το παρελθόν μας».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.gr

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010 

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=169335

Δεν λύνει το πρόβλημα η λιτότητα

Βλέπετε κάποια διέξοδο από την κρίση στην Ελλάδα;

«Δεν λύνει το πρόβλημα η λιτότητα»

(ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ) 

 

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 30 Μαΐου 2010

ROBERT POLLIN (Καθηγητής Οικονομικών, συνδιευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνας Πολιτικής Οικονομίας στο Παν. της Μασαχουσέτης)

«Δεν λύνει το πρόβλημα η λιτότητα»

Στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2008 στις ΗΠΑ και έχει σήμερα εγκλωβίσει όλη την Ευρώπη σε μια παρατεταμένη ύφεση και σε πολιτικές λιτότητας και δημοσιονομικής αυστηρότητας, φέρνει στην επιφάνεια με αναγκαίο τρόπο τη χάραξη μιας προοδευτικής οικονομικής πολιτικής που θα αντικαταστήσει επιτυχώς την κυριαρχία του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.

Βλέπετε κάποια διέξοδο από την κρίση στην Ελλάδα;

Ας σκεφτούμε γι' αυτό τόσο μέσα σε ένα βραχυπρόθεσμο όσο και σε μακροπρόθεσμο πλαίσιο. Στο βραχυπρόθεσμο πλαίσιο, η απάντηση για την κρίση στην Ελλάδα θα ήταν μια πολιτική μαζικής κρατικής δαπάνης και κρατικών επενδύσεων, που θα χρηματοδοτείται μέσω δανεισμού. Στη μέση μιας έντονης κρίσης, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα κακό με αυτήν τη λύση, δεδομένου ότι η εναλλακτική λύση θα επιτρέψει στην ανεργία να μετατραπεί σε ακόμα σοβαρότερο κοινωνικό πρόβλημα.

Η Ελλάδα όμως ακολουθεί την πολιτική της σκληρής λιτότητας, που, κατά την άποψή μου, ως βραχυπρόθεσμο μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης, είναι καταστροφικό. Κατ' αρχάς, το σχέδιο περιλαμβάνει μαζικές περικοπές στη δημόσια δαπάνη και τις υπηρεσίες ακριβώς τη στιγμή που οι δημόσιες δαπάνες δεν πρέπει να περικοπούν ούτε στο ελάχιστο. Πέραν των σοβαρών επιπτώσεων που θα έχουν στο βιοτικό επίπεδο του λαού, τα μέτρα αυτά είναι αναποτελεσματικά από μόνα τους. Οταν οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και μειώνεται σημαντικά το εισόδημά τους, τότε ξοδεύουν λιγότερα χρήματα, με συνέπεια να αποδυναμώνεται η αγορά και να μειώνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Τώρα, τι θα μπορούσε να κάνει μακροπρόθεσμα η Ελλάδα. Επιτακτική ανάγκη, όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι να σταματήσει να είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό εκτεθειμένη στα παιχνίδια του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού καζίνου. Σε μεγάλο βαθμό, η κρίση κατασκευάστηκε από τους πανέξυπνους χρηματοοικονομικούς μηχανικούς που δρουν πάνω σε όλο τον πλανήτη.

Η Ελλάδα, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, πρέπει να στραφεί προς μια στρατηγική οικονομική πολιτική που στοχεύει στην πλήρη απασχόληση, τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Αλλά δεν είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν στο πλαίσιο έστω ενός ανανεωμένου θεσμού λειτουργίας της ευρωζώνης. Αυτές είναι οι σκληρές ερωτήσεις για όλους μας στην προσπάθεια να ξεπεράσουμε τη σημερινή κρίση.

Προλεταριακές χριστιανικές κοινότητες

Προλεταριακές χριστιανικές κοινότητες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο grousis@ath.forthnet.gr

Κάθε χρόνο η περίοδος των εορτών του Πάσχα στέκεται η αφορμή για συχνές αναφορές στην προσωπικότητα του Ιησού και των μαθητών του.

Ταυτόχρονα, όμως, αποφεύγεται συστηματικά κάθε αναφορά στο χαρακτήρα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτή η αποσιώπηση κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Στην πραγματικότητα στοχεύει να συγκαλύψει την άβυσσο που χωρίζει αυτές τις κοινότητες από τη σημερινή Εκκλησία, την ταγμένη με το μέρος των κυρίαρχων, μια Εκκλησία με τεράστια περιουσία και επιχειρηματικές δραστηριότητες(1), γραφειοκρατικά δομημένη, με ηγέτες των οποίων η χλιδή προκαλεί.

Ας υπενθυμίσουμε λοιπόν σύντομα αυτά τα χαρακτηριστικά των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων(2).

Το πρώτο, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Ενγκελς, ήταν ότι αυτές εναντιώνονταν και μάχονταν την τότε κυρίαρχη τάξη πραγμάτων(3), και ευελπιστούσαν ότι αυτή θα ανατραπεί σε τούτον, ή έστω στον άλλο κόσμο.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό τους ήταν ο προλεταριακός τους χαρακτήρας. Οπως υπογραμμίζει και ο Παύλος στην Πρώτη του Επιστολή προς Κορινθίους, επρόκειτο για κοινότητες φτωχών, αμόρφωτων κυρίως ελεύθερων προλεταρίων των πόλεων. Στην κοινότητα δεν εκπροσωπούνταν, αρχικά, ούτε ο πλούτος ούτε η μόρφωση.

Ενα τρίτο χαρακτηριστικό, που άλλωστε συνδέεται με το προηγούμενο, ήταν το βαθύτατο ταξικό μίσος που είχαν τα μέλη της κοινότητας ενάντια στους πλούσιους, και ενάντια στον πλούτο καθαυτό. Αυτό το μίσος φαίνεται ξεκάθαρα στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο όπου διατυπώνεται ότι «ευκολότερο είναι να περάσει κάμηλος από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος να εισέλθει στην βασιλεία του Θεού» (18, στίχος 25). Περιγράφεται ακόμη στην Επί του όρους Ομιλία (6, στίχος 20) όπου αναφέρεται το περίφημο «μακάριοι σεις οι πτωχοί διότι υμετέρα είναι η βασιλεία του Θεού» (το οποίο αναθεωρήθηκε αργότερα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και μετατράπηκε τεχνηέντως σε «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»).

Ενα τέταρτο χαρακτηριστικό ήταν η κομμουνιστική αρχή συγκρότησης της κοινότητας. Αποτελούσε απαίτηση τα μέλη της να δίνουν όλα όσα έχουν(4), και όλοι να έχουν τα πάντα κοινά, ενώ η κοινότητα διένειμε τα καταναλωτικά αγαθά με βάση την κομμουνιστική αρχή «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πράξεις 4, στίχος 32...) Βεβαίως, ο κομμουνισμός αυτός δεν επεκτείνονταν ούτε στην παραγωγή, ούτε σε μια μόνιμη κοινοβιακή ζωή, αλλά περιορίζονταν κυρίως στη μορφή των διαρκών κοινών γευμάτων. Αλλα χαρακτηριστικά ήταν η περιφρόνηση προς την κλασική μορφή οικογένειας και το γάμο και η σύμφωνη με τον Πλάτωνα αντίληψη περί κοινότητας των γυναικών και περί δυνατότητας σύναψης ελεύθερων σχέσεων (βλέπε σχέση Αποστόλου Παύλου με Θέκλα). Ολα αυτά είναι βέβαιο ότι απέρρεαν από την άρνηση ύπαρξης ιδιωτικής ιδιοκτησίας (δική μου γυναίκα, δικό μου παιδί, δικιά μου οικογένεια εκτός κοινότητας...)

Η βαθμιαία ταξική διάβρωση της κοινότητας με την είσοδο σε αυτήν των πλουσίων, οπότε και άρχισαν να αναθεωρούνται οι πρώτες κομμουνιστικές της αρχές, η διαμόρφωση μιας χριστιανικής «αριστοκρατίας» από αποστόλους, προφήτες και δασκάλους, οι οποίοι άρχισαν να εκμεταλλεύονται την κοινότητα, και τέλος η βαθμιαία μετατροπή των επισκόπων από απλούς διαχειριστές των οικονομικών της κοινότητας, σε απόλυτα αφεντικά της, είναι οι βασικοί παράγοντες που οδήγησαν στην κατάπτωση αυτού του πρώτου χριστιανικού κομμουνισμού.

Τελικά, η «νικηφόρα Χριστιανική κοινότητα κατάντησε από κάθε άποψη ακριβώς ο αντίποδας της κοινότητας εκείνης που πριν είχαν ιδρύσει οι φτωχοί ψαράδες και αγρότες της Γαλιλαίας και οι προλετάριοι της Ιερουσαλήμ. Και ο σταυρωμένος Μεσσίας έγινε το πιο σίγουρο στήριγμα της αποσυντεθειμένης και κακόφημης εκείνης κοινωνίας, που η Μεσσιανική κοινότητα, τόσο ήθελε να την καταστρέψει από τα συθέμελα της»(5).

(1) Μόνον στην Ιταλία, η Εκκλησία διαθέτει περί τα 100.000 ακίνητα συνολικής αξίας 8-9 δισ. ευρώ, ενώ το Βατικανό θεωρείται ο βασικός αποδέκτης του βρόμικου ιταλικού χρήματος και ένα από τα πιο σημαντικά κράτη ξεπλύματος χρήματος. Οσο για την αξία της δικής μας εκκλησιαστικής περιουσίας, αν και αυτή σκοπίμως συσκοτίζεται από την ίδια την Εκκλησία, εκτιμάται ότι είναι πολλά δισ. ευρώ (γη, 1.300.000 στρέματα, βλέπε «Ελευθεροτυπία» 8/5/99, ακίνητα, μετοχές, καταθέσεις, τίτλοι Δημοσίου, ενοίκια...).

(2) Μεταξύ άλλων, για μια επιστημονική αν και γλαφυρή ανάλυση αυτών των αρχικών χαρακτηριστικών και της συντηρητικής μετεξέλιξης της πρώτης κοινότητας, βλέπε το έξοχο κλασικό βιβλίο του Καρλ Κάουτσκυ «Η καταγωγή του Χριστιανισμού», Εκδόσεις «Αναγνωστίδης», σελ. 355 και επόμενες. Ακόμη, Γιάννη Κορδάτου «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός». Εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελίδες 257 και επόμενες.

(3) Βλέπε σχετικά και Engels, «On the history of Early Christianity», in Κ. Marx, Fr. Engels, «Collected Works», Volume 27, σελίδες 445 και επόμενες.

(4) Μάλιστα, όσοι όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα παραβίασαν αυτόν τον κανόνα (κράτησαν μερικά από τα χρήματα τους) τιμωρούνταν ακόμη και με θάνατο.

(5) Καρλ Κάουτσκυ, «Η καταγωγή του Χριστιανισμού» ό.π., σελίδα 497.

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 11 Απριλίου 2010

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=150140

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΠΙΣΣΑ & ΠΟΥΠΟΥΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ...

 

Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ - ΖΗΤΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΦΑΓΙΑΣΜΟ

 

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ή ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ !!!

 

 

Η πραγματική τραγωδία της Αϊτής. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

 

 

Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης...

 

 

 

Μακριά από το "I love Καρδίτσα"

Μακριά από το "I love Καρδίτσα"
http://bloggerakis.blogspot.com/2010/02/i-love.html

The Shock Doctrine (Greek Subs) - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΤΟ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ - The Shock Doctrine (Greek Subs)

http://www.youtube.com/watch?v=b2tmV8PQV7I

Τι συνέβη και η νεοελληνική κοινωνία βρίσκεται σε διαρκή παράκρουση;

Ζητείται κοινός νους και ήθος καθημερινής επιβίωσης

Της Χρυσας Σπυροπουλου*

Τι συνέβη και η νεοελληνική κοινωνία βρίσκεται σε διαρκή παράκρουση; 

Ο καθένας δρα για το ατομικό του συμφέρον αδιαφορώντας για τον άλλον, ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ακούγεται η φράση «Ξέρεις ποιος είμαι ’γω, ρε;». 

Ο εξυπνάκιας, ο μάγκας, αυτός που παρκάρει το αυτοκίνητο ή τη μηχανή του στο πεζοδρόμιο, αυτός που καθώς οδηγεί στη λεωφόρο Κηφισίας πετάει τις στάχτες και τα αποτσίγαρα στον δρόμο, ικανοποιημένος που δεν λέρωσε το αυτοκίνητό του, δίνει τον ρυθμό της καθημερινότητας σ’ αυτήν την πόλη, σ’ αυτήν τη χώρα, που κάποτε ήταν όμορφη… 

Κι εκεί που σκέφτεσαι ότι τα πράγματα μπορεί να είναι καλύτερα σε κύκλους νέων ανθρώπων με καλές σπουδές, εκεί, για άλλη μία φορά βρίσκεσαι μπροστά στην ασυνέπεια, στο «ε, και, τι έγινε;», στην έλλειψη τήρησης κάποιων βασικών αρχών που πρέπει να διέπουν τις σχέσεις των πολιτισμένων ανθρώπων. 

Μάθαμε να θεωρούμε αυτονόητες και την αδιακρισία και τη σιωπή και ώς ένα βαθμό να μη μας ενοχλούν, αφού έτσι γνωρίζουμε ότι προχωρούν εδώ τα πράγματα. 

Ακόμη κι όταν βλέπουμε να επιβραβεύονται ατάλαντα άτομα από ισχυρούς, παραμένουμε απαθείς, εφ’ όσον έχουμε συνηθίσει στη διαφθορά και την παρατυπία. 

Οι αντιπαλότητες για ασήμαντα πράγματα και η επιθετικότητα είναι σε καθημερινή βάση. 

Ο καθένας αντιμετωπίζει τον συνάδελφο ως αντίπαλο, ως εχθρό και η απουσία αλληλεγγύης μεγεθύνει την ήδη τεράστια απόσταση που τους χωρίζει.

Και τι ακούμε, τι παρατηρούμε γύρω μας; Κενά περιεχομένου λόγια, καθώς ούτε τα κούφια, τα αφηρημένα εθνικιστικά κηρύγματα ούτε οι θρησκευτικού τύπου κορώνες είναι δυνατόν να αλλάξουν τη συμπεριφορά του Ελληνα, να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, μιας και αυτά βρίσκονται μακράν της πραγματικότητας και των σύγχρονων αναγκών των ατόμων. 

Βλέπει κανείς τις ελληνικές σημαίες να κυματίζουν στις βεράντες των σπιτιών ή να κοσμούν ακόμη και αυτοκίνητα. Αραγε ως σύμβολα ποιας Ελλάδας; Της αναξιοκρατίας, της προχειρότητας, της τακτοποίησης των μετρίων, της ανευθυνότητας, της αγένειας, της εγωιστικής συμπεριφοράς, της παντελούς απουσίας της αμοιβαιότητας;

Ισως να αλλάξουν τα πράγματα όταν αντιληφθούμε ότι η προσωπική ευτυχία εξαρτάται από τη συλλογική, όταν αφήσουμε τα μεγάλα λόγια και πάμε στις πράξεις, στο «διά ταύτα». 

Οταν θα ξεχωρίσουν εκείνοι που θα προσφέρουν αφιλοκερδώς όχι από το υστέρημα, αλλά από το περίσσευμά τους, χρήματα στο Δημόσιο, για το καλό όλων μας. 

Οταν θα κάνουν αυτήν την απλή κίνηση που έκαναν μερικοί ρεαλιστές στη Γερμανία, να προσφέρουν χρήματα στην κυβέρνησή τους για να την βοηθήσουν να βγει από την οικονομική κρίση. 

Οταν, επιτέλους, απομακρύνουμε την ομίχλη από τα μάτια μας, που μας εμποδίζει να δούμε το αυτονόητο, ότι, δηλαδή, εμείς δεν παράγουμε τίποτε καινούργιο, καθώς έχουμε θαμπωθεί τόσο από τη δόξα και τον πολιτισμό των προγόνων μας ώστε δεν χρειάζεται να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας. 

Ναι, η αδράνεια έχει κι αυτή τη γοητεία της, αλλά και τα όριά της.

* H Χρύσα Σπυροπούλου είναι συγγραφέας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_28/11/2009_381103

Παύλος Νιρβάνας: Τι θα πει σκλαβιά...

από sam » Νοέμβριος 11th, 2008, 10:00 pm

Παύλος Νιρβάνας

Τι θα πει σκλαβιά

― Φλώρια, καρδερίνες, φλώριααα! 

― Πόσο τις δίνεις, βρε παιδί, τις καρδερίνες; 

― Τρεις δραχμές, μπάρμπα. Τρεις δραχμές και μ’ εγγύηση. Πάρε, αφέντη, να σε ξυπνά το πρωί. 

― Δεν κάνει δυο δραχμές; 

― Αν θέλεις να πάρεις τη βραχνιασμένη... 

Ο μεσόκοπος άνθρωπος με τα ξενικά ρούχα, κάποιος πρόσφυγας από εκείνους, που πλημμύριζαν το πειραιώτικο λιμάνι, έβγαλε το κομπόδεμα από το ζωνάρι του, έδωσε ένα δίδραχμο στο παιδί και πήρε στα χέρια του την καρδερίνα. 

Την κράτησε λιγάκι ελαφρά στα δάχτυλά του, την χάιδεψε πονετικά και την κοίταξε καλά καλά, φέρνοντας το ανήσυχο κεφαλάκι της μπροστά στα μάτια του, σα να ήθελε να της πει κάποιο γλυκό λόγο. Ύστερα, τινάζοντάς την ελεύθερη πάνω στην παλάμη του, την άφησε να πετάξει, κάνοντας τάχα πως του είχε ξεφύγει από τα χέρια του: 

― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο! Tο είδες εκεί! 

Από μέσα του όμως φαινόταν καταχαρούμενος ο παράξενος εκείνος άνθρωπος. Θα μπορούσε να ορκιστεί κανείς, πως αυτό που έγινε, δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Ο ξένος, χωρίς άλλο, είχε αγοράσει το πουλί, για να του χαρίσει την ελευθερία του. Αν προσπαθούσε να κρύψει το σκοπό του, το έκαμε ίσως από ευγένεια. Και θα μπορούσε να ορκιστεί κανείς ακόμη, πως έτσι ήταν το πράγμα, αν τον έβλεπε με τι λαχτάρα ακολουθούσε το φτερούγισμα της καρδερίνας στον ελεύθερο αέρα. Ένα φτερούγισμα τρελό, με μουδιασμένα φτερά, που την έφερε στο κατάρτι ενός καϊκιού, σαστισμένη ακόμη από την ξαφνική χαρά της. 

― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο, πώς μου ξέφυγε! 

Από μέσα του όμως έλεγε χωρίς άλλο ο γεροντάκος: 

― Κάνε τη δουλειά σου, πουλάκι μου, και μη σε μέλει. 

Δυο μορτάκια, που έκαναν το βαρκάρη εκεί δίπλα, πήδησαν αμέσως μέσα στο καΐκι: 

― Νά το, νά το, πάνω στο πανί ακούμπησε, είπε το ένα. 

― Πέτα το σακκάκι σου, να το ρίξεις κάτω. Δε βλέπεις, πως είναι μουδιασμένο; απάντησε το άλλο. 

Ο ελευθερωτής δεν μπόρεσε να κρυφτεί πια. Όρμησε άγριος στην άκρη του μόλου και φώναξε, κουνώντας το μπαστούνι κατά το καΐκι. 

― Κάτω, παλιόπαιδα! Δικό σας είναι το πουλί; Εγώ το αγόρασα, εγώ θέλησα και το άφησα. Ορίστε μας! Κάτω γρήγορα, γιατί θα σας σπάσω τα παΐδια σας. 

Και μόνον όταν είδε το πουλί να τινάζει τις φτερουγίτσες του και να σκίζει χαρούμενο τον αέρα, μονάχα τότε πήρε το δρόμο του, μουρμουρίζοντας: 

― Μα βέβαια, μέσα στην ελευθερία γεννήθηκαν· πού να ξέρουν τι θα πει σκλαβιά!...

Re: Παράνομη κατοχή πουλιών

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=56&t=135763#p1523785

Aπελευθέρωσαν καρδερίνες από τα κλουβιά

Στην κατάσχεση 15 καρδερίνων προχώρησαν σήμερα το πρωί υπάλληλοι του Τμήματος Θήρας του Δασαρχείου Βόλου. Το συγκεκριμένο είδος πουλιού ανήκει στην κατηγορία των άγριων ζώων, προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες και απαγορεύεται να πωλείται και να κρατείται αιχμάλωτο σε κλουβί.

Περισσότερα:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=87368

Μην φυλακίζετε τα πουλιά. Μην τους στερείτε την ελευθερία!

Μην φυλακίζετε τα πουλιά. Μην τους στερείτε την ελευθερία!

http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3334&Itemid=82

Δείτε αυτό το βίντεο & προβληματιστείτε...

Δείτε αυτό το βίντεο & προβληματιστείτε...

http://www.youtube.com/watch?v=gEVv2Sqc1uU&feature=player_embedded#

Μασούρας Παναγιώτης - Φυλακές Αυλώνας

Σαρανταοκτώ ώρες στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ

Τελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009, 22:24

Κουσουλός Πέτρος

Η κοινή γνώμη προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από το χθεσινό χτύπημα ένοπλης βίας στο Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής που είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό έξι αστυνομικών. Ένα γράμμα που φέρεται να συνέταξε ένα… αμούστακο παιδί το οποίο βρίσκεται προφυλακισμένο κατηγορούμενο ως μέλος της οργάνωσης «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς», φέρνει στη δημοσιότητα άγνωστες πτυχές για τον τρόπο που στήθηκε η μεγάλη… επιτυχία εξάρθρωσης των τεσσάρων εφήβων που μπαινόβγαιναν στο σπίτι του Χαλανδρίου και με ρολόγια από σούπερ μάρκετ κατασκεύαζαν –κατά το κατηγορητήριο- τις... βόμβες-κατσαρόλες! Συντάκτης και αποστολέας του εν λόγω γράμματος, το οποίο αναρτήθηκε την περασμένη Τετάρτη σε γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου (indymedia) εμφανίζεται να είναι ο τρόφιμος των φυλακών του Αυλώνα, Παναγιώτης Μασούρας. Αποδέκτης; Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, μεγάλο μέρος της οποία μάλλον δεν πείστηκε ότι η νεαρή παρέα των βορείων προαστίων έχει σχέση με τους εν δυνάμει τρομοκράτες που αποπειράθηκαν χθες να στερήσουν ζωή ενστόλων. Η ώρα είναι λίγο μετά τις 08:00 το βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου 2009. Ο τόπος: Το Γαλάτσι. Ο Παναγιώτης Μασούρας βγαίνει από το σπίτι του, έχοντας στην πλάτη ένα σακβουαγιάζ και προορισμό το γυμναστήριο. Εκεί συναντιέται με 25 άνδρες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. «Εν ριπή οφθαλμού βρέθηκα στο πεζοδρόμιο με τις χειροπέδες πισθάγκωνα, ενώ ταυτόχρονα ενημέρωναν τους αξιωματικούς τους ότι «όλα πήγαν καλά» και ότι «με πήραν». Με οδήγησαν στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ. Την επομένη πληροφορούμαι ότι μαζί με εμένα έχουν συλληφθεί ακόμα δυο φιλικά μου άτομα», αναφέρει ο προφυλακισμένος νέος στο γράμμα. Συνεχίζοντας, περιγράφει τα «τρικ» τα οποία χρησιμοποίησαν οι αστυνομικοί προκειμένου να του αποσπάσουν την… ομολογία, ενώ ακόμα μια φορά δηλώνει αθώος υποστηρίζοντας ότι ακόμα και ο πιο αφελής μπορεί να αντιληφθεί ότι ο χρόνος σύλληψής του (λίγο πριν τις εκλογές) εξυπηρετούσε άλλα συμφέροντα. «Ο λόγος που βρίσκομαι ακόμα προφυλακισμένος εγώ και τα άλλα δυο φιλικά μου πρόσωπα είναι ευδιάκριτος. Μέχρι και ο πιο αφελής νους θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι στην παρούσα συνθήκη εντάσσονται οριοθετημένες καταστάσεις στο πλαίσιο των εκλογών, κινούμενες στην εξυπηρέτηση πολιτικών και επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων», αναφέρει χαρακτηριστικά. Αναλυτικά το γράμμα που φέρεται να συνέταξε ο προφυλακισμένος Παναγιώτης Μασούρας όπως αναρτήθηκε στο Ιndymedia έχει ως εξής: 

"Την Τετάρτη,23 Σεπτεμβρίου και ώρα 8:15 ενώ έβγαινα από το σπίτι μου στο Γαλάτσι και κατευθυνόμενος με ένα σακβουαγιάζ προς το γυμναστήριο μου, έλαβε χώρα το συμβάν της σύλληψης μου από 25 άτομα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Εν ριπή οφθαλμού βρέθηκα στο πεζοδρόμιο με τις χειροπέδες πισθάγκωνα, ενώ ταυτόχρονα ενημέρωναν τους αξιωματικούς τους ότι "όλα πήγαν καλά" και ότι "με πήραν". Με οδήγησαν στο 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. Την επόμενη πληροφορούμαι ότι μαζί με εμένα έχουν συλληφθεί ακόμα δύο φιλικά μου πρόσωπα. Η παράσταση εν τω μεταξύ έχει ήδη αρχίσει. Άυπνος για δύο 24ωρα και σωματικά εξαντλημένος, όρθιος με το πρόσωπο μου προς το τοίχο και να ακολουθεί ένα μακροσκελές ερωτηματολόγιο, ενώ παράλληλα κάποιος αξιωματικός γυρνούσε από γραφείο σε γραφείο και αναφωνούσε μέσα σε ένα ντελίριο ηδονής πως αυτό που συμβαίνει λέγεται πόλεμος. Κατόπιν πήρε θέση το ενδιαφέρον για την σταδιοδρομία μου, ο ι φιλικές κουβέντες, ο τσαμπουκάς και η ανθρώπινη προσέγγιση του παρασυρμένου νεολαίου που πήρε το στραβό δρόμο, ενώ αυτόκλητα εκείνοι ήταν αυτοί που θα έπρεπε να με ευθυγραμμίσουν και να με συνετίσουν, όχι για αυτούς αλλά για εμένα τον ίδιο όπως έλεγαν που είχα χρέος να βοηθήσω τον εαυτό μου, μιλώντας τους για καταστάσεις και ανθρώπους που ο ίδιος δεν γνώριζα. Αργότερα ενημερώθηκα από έναν αξιωματικό ότι ήμουν ο μαλάκας του ορόφου διότι όπως μου έλεγε οι υπόλοιποι με είχαν "δώσει στεγνά" και είχαν "βγάλει την ουρά τους απ’ έξω" και πως εάν δεν μιλούσα θα έβγαζα φυλακή για πράγματα που έκαναν άλλοι, οπότε ξανακλήθηκα να απαντήσω για άγνωστες προς εμένα καταστάσεις. Οι βάρδιες φύλαξης άρχισαν: οι "καλοί" αστυνομικοί με ευαίσθητο εσωτερικό κόσμο και πληγωμένα συναισθήματα από τα παιδικά τους χρόνια όπως έλεγαν, αναγνώριζαν την αδικία και θέλανε να βοηθήσουν. Από την άλλη τα "σκληρά" κομάντο της υπηρεσίας με τα fullface, "σκληροί" εφαρμοστές του νόμου και εκπρόσωποι της ηθικής, ενεργούσαν με απολυτότητα, ψυχική και σωματική εξάντληση, ως ένα είδος εκδίκησης όπως έλεγαν επειδή "κρατούσα το στόμα μου κλειστό". Το ότι αρνούμαι τις κατηγορίες που μου απέδωσαν, δεν σημαίνει ότι θα μπορούσα ποτέ να αρνηθώ την πολιτική μου "ταυτότητα" και "προέλευση". Δεν θα μπορούσα ποτέ να βάλω κάτω από το χαλάκι του εγκλεισμού την αξιοπρέπεια μου, παραβλέποντας το γεγονός ότι είμαι μια πολιτική οντότητα η οποία παίρνει και αυτή τη θέση της ενάντια στις αξίες και τους θεσμούς αυτής της κοινωνίας, διαμέσου της κριτικής επαναστατικής σκέψης και πρακτικής. Είμαι αναρχικός και είμαι ταγμένος στο στρατόπεδο της επανάστασης και παράλληλα του εαυτού μου. Ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα προφυλακισμένος εγώ και τα άλλα δύο φιλικά μου πρόσωπα είναι ευδιάκριτος. Μέχρι και ο πιο αφελής νους θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι στη παρούσα συνθήκη εντάσσονται οριοθετημένες καταστάσεις στο πλαίσιο των εκλογών, κινούμενες στην εξυπηρέτηση πολιτικών και επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων. Η διόγκωση της κατάστασης, οι πάνοπλες συνοδείες των Ε.Κ.Α.Μ. και ο ρόλος των ξεφτιλισμένων ρουφιανοδημοσιογράφων, σε συνδυασμό με τη πολιτική συνθήκη των ημερών ήταν αρκετό για να διαμορφωθεί ένα αίσθημα τάξης και ασφάλειας στο μέσο Έλληνα εν όψει των εκλογών, όπου υπνοβατικά πλέον θα κινούνταν με τον ρόλο του ενεργού πολίτη προς την κάλπη για να καταθέσει το μερίδιο των ευθυνών της ύπαρξης του για ακόμα μια φορά σε ξένα χέρια. Είναι γνωστό πλέον πως η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη, γι’ αυτό λοιπόν κάποιος θα πάρει το ρόλο του διαμορφωτή της. Το κλίμα των ημερών οφείλεται ως επί το πλείστον στα σκουλήκια των media και στην αδηφάγα δίψα τους για "δράκους στο Γαλάτσι" και "τέρατα στο Χαλάνδρι", για κατά συρροή βομβιστές, οι οποίοι έχουν διασυνδέσεις με "επιφανείς" επαναστατικές οργανώσεις από τις οποίες δέχονται εντολές και φέρνουν σε πέρας αποστολές. Για όπλα και σφαίρες που βρέθηκαν σπίτι μου, μέχρι και χρήματα που βαφτίστηκαν ως προϊόν ληστειών διότι ήταν επιμελώς κρυμμένα, την επόμενη θα τα αφήνω στην εξώπορτα του σπιτιού μου. Η κοινωνία δεν χωρίζεται σε τάξεις, παρά μόνο σε επιλογές και συνειδήσεις. Να διδαχτούμε, λοιπόν, από τον πόνο και την χαρά, το αίμα και το δρόμο. Γεννηθήκαμε για να υπάρχουμε ακέραιοι μέσα στις ακατάληπτες μοναδικότητες μας, ακατάληπτες γιατί αντέχουμε στον πόνο, απρόβλεπτες γιατί μάθαμε στο δρόμο, αδίστακτες γιατί θα στραφούμε εναντίον όλων, διότι θα μάθουμε να δένουμε μεθοδικά το ατσάλι με το δέρμα και να βάφουμε τα τσιμέντα με το επαναστατικό αίμα. Εκτελούμε την ηθική, προλογίζοντας την καταστροφή, σιγοψιθυρίζουμε λυσσασμένα δαγκώνοντας τις λέξεις: ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΠΙΘΕΣΗ γιατί υπάρχει μονάχα η ομορφιά και η δύναμη, αλλά οι δειλοί για ισορροπήσουν επινόησαν τη δικαιοσύνη. Εκεί που θα υπάρχουν συρματοπλέγματα, ας υπάρχουν ματωμένα χέρια που θα τα ξεσκίσουν, εκεί που θα υπάρχουν τσιμέντα ας υπάρχουν λυσσασμένες κραυγές που θα τα γκρεμίσουν, εκεί που θα υπάρχουν σίδερα ας υπάρχουν ψυχές σαν διαβρωτικά που θα τα καταστρέφουν, εκεί που θα ήμαστε θαμμένοι ζωντανοί ας θάψουμε μαζί την ηθική. Οφείλουμε στο εαυτό μας να δαγκώνουμε τα δεσμά μας έστω και αν πεθάνουμε δαγκώνοντας. Γιατί δεν είμαστε τίποτα άλλο πέρα από τις ίδιες μας τις επιλογές.

Για την τιμή, την αξιοπρέπεια, την επανάσταση.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ: Β.ΠΑΛΛΗ-Γ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ- Γ.ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ -Π.ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ-Η.ΝΙΚΟΛΑΟΥ.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ΜΟΥ Χ.ΧΑΤΖΙΜΙΧΕΛΑΚΗ-Μ.ΓΙΟΣΠΑ.
Μασούρας Παναγιώτης
Φυλακές Αυλώνας"

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=73600&cid=4