Το έγκλημα και οι συνένοχοι

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Το έγκλημα και οι συνένοχοι

ios@enet.gr / www.iospress.gr§ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

Χρειάστηκε να βαφτεί η θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου με το αίμα των ακτιβιστών του «Στόλου της Ελευθερίας» για να στρέψει νωχελικά η διεθνής κοινή γνώμη το βλέμμα της στο δράμα της Γάζας και την ανοιχτή πληγή της Παλαιστίνης.

Ξαφνιάζοντας ακόμα και τους πιο φανατικούς του πολέμιους, το Ισραήλ προχώρησε σε μια σχεδιασμένη επίδειξη δολοφονικής σκληρότητας και περιφρόνησης της διεθνούς νομιμότητας.

Εξίσου προκλητικές ήταν και οι δικαιολογίες της ισραηλινής κυβέρνησης. Η επίκληση της αντίστασης των πληρωμάτων στους πάνοπλους κομάντος που προχώρησαν σε μια πράξη ωμής πειρατείας δεν μπορεί να πείσει κανέναν. Εξάλλου η κακομεταχείριση, οι ξυλοδαρμοί και η απομόνωση των συλληφθέντων ακτιβιστών επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι το έγκλημα ήταν απολύτως προμελετημένο. Σκοπός της ενέργειας αυτής του Ισραήλ ήταν να σταλεί για ακόμα μια φορά το μήνυμα ότι αδιαφορεί για τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και ότι αντιτάσσει σε κάθε ειρηνική δράση την ισχύ της τεράστιας πολεμικής του μηχανής.

Αλλά το Ισραήλ είναι αυτό ακριβώς: ένα «κράτος ταραξίας», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που δίνουν οι ΗΠΑ (rogue state) σε όσες χώρες κατά καιρούς έρχονται σε αντίθεση με τους σχεδιασμούς τους (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Ιράν, Β. Κορέα). Ποτέ δεν έκρυψε την απόφασή του να υπαγάγει τα πάντα στο δόγμα της «εθνικής ασφάλειας», το οποίο ξεπερνά και ΟΗΕ και διεθνείς συμβάσεις και ειρηνιστικές διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα μ' αυτό το δόγμα, όλα λύνονται στο πεδίο της πολεμικής αναμέτρησης, χωρίς βέβαια να τηρείται ούτε το δίκαιο του πολέμου.

Εξάλλου ακόμα και στους διεθνείς οργανισμούς η παρουσία του Ισραήλ έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Υποστηρίζει κάθε ανάλογη στρατοκρατική ενέργεια της υπερδύναμης, με αντάλλαγμα τη δική της υποστήριξη ή ανοχή. Από το 1992, κάθε χρόνο, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθετεί ένα πανομοιότυπο ψήφισμα που ζητά να παύσει το εμπάργκο εναντίον της Κούβας. Μόνο δυο χώρες μειοψηφούν: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η οργανωμένη διεθνής κοινότητα για να προστατεύσει ό,τι έχει απομείνει από το κύρος της. Τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση; Και τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια και τους κούφιους αριθμούς τηλεφωνικών κλήσεων, η ελληνική κυβέρνηση εγκατέλειψε στην τύχη τους όσους Ελληνες πολίτες μετείχαν στην ανθρωπιστική αποστολή, ενώ επιστράτευσε και προκλητική βία εναντίον των διαδηλωτών της Αθήνας τη μέρα που έγινε γνωστό το έγκλημα.

Οσο για την περίφημη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της χώρας, βρισκόμαστε πολύ μακριά από την εποχή που η Ελλάδα επιχειρούσε να έχει έναν -έστω και δευτερεύοντα- ρόλο στην ειρήνευση της περιοχής. Στην τελευταία Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο Νοέμβριο, η χώρα μας απείχε από την ψηφοφορία για τη διεξαγωγή μιας έρευνας με θέμα τα εγκλήματα πολέμου στη Γάζα! Την πρόταση (που πέρασε με 114 υπέρ, 18 κατά και 44 αποχές) καταψήφισαν φυσικά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ υπήρξαν μικρές ευρωπαϊκές χώρες που «τόλμησαν» να την υποστηρίξουν (Κύπρος, Ιρλανδία, Πορτογαλία). Δυστυχώς όχι η Ελλάδα.

Το έγκλημα και οι συνένοχοι | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Εγκλημα και τραγωδία

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τρίτη 1 Ιουνίου 2010

Εγκλημα και τραγωδία

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κατακραυγή και καταδίκη της εγκληματικής επίθεσης των ισραηλινών δυνάμεων κατά των πλοίων, που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, δεν πρόκειται να πτοήσει την κυβέρνηση του Ισραήλ, η οποία την ενέκρινε, την ευλόγησε και τη δικαιολόγησε με τη λογική του ισχυρού, που εφαρμόζει τον δικό του νόμο.

ΔΙΕΠΡΑΧΘΗ με την επίθεση ένα εν ψυχρώ έγκλημα με θύματα αμάχους. «Συνιστά εγκληματική πράξη η αφαίρεση της ζωής αμάχων», όπως δήλωσε ο Κύπριος πρόεδρος Δημ. Χριστόφιας. Και ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών καταδίκασε «με τον πιο απόλυτο τρόπο τη δολοφονία πολιτών». Κατά τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ, όπως και για την ελληνική κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία «γι' αυτή την έκταση της βίας».

ΑΥΤΕΣ οι σκληρές δηλώσεις και η έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν πτοούν το Ισραήλ, που καλύπτεται με την άκρως χλιαρή δήλωση του εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, ο οποίος είπε ότι: «Οι ΗΠΑ λυπούνται βαθύτατα για την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τους τραυματισμούς που προκλήθηκαν και εργάζονται αυτήν τη στιγμή για την κατανόηση των συνθηκών που περιβάλλουν αυτή την τραγωδία».

ΟΥΤΕ ΜΙΑ λέξη για τους υπεύθυνους της τραγωδίας, ούτε και καταδίκασε τη φονική επιδρομή εναντίον πλοίων στα διεθνή ύδατα ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Ουίλιαμ Μπάρτον.

ΠΟΙΟΣ ΑΦΕΛΗΣ μπορεί να πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, που παρακολουθούν τα πάντα στον πλανήτη, δεν γνωρίζουν τις πραγματικές συνθήκες της πολύνεκρης αναίτιας τραγωδίας, η οποία προκαλεί παγκόσμια οργή, διότι δεν δικαιολογείται με τίποτε απολύτως;

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ του Λευκού Οίκου με τη χλιαρή, αναιμική δήλωση είναι συνεπής με τη δημόσια αναγνώριση από τις ΗΠΑ του δικαιώματος αυτοάμυνας του Ισραήλ.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ, όμως, ως ενέργεια αυτοάμυνας μια επίθεση κατά αμάχων σε πλοία που έπλεαν στα διεθνή ύδατα; Μόνο αν η «αυτοάμυνα» είναι ο οργουελιανός όρος για την απρόκλητη επίθεση.

ΠΕΡΑΝ ΑΥΤΟΥ, όμως, πώς δικαιολογείται και το διαρκές έγκλημα αποκλεισμού των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας; «Τέτοιες τραγωδίες θα είχαν αποφευχθεί αν το Ισραήλ έπαιρνε υπόψη του τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις από τη διεθνή κοινότητα να σταματήσει τον αντιπαραγωγικό και απαράδεκτο αποκλεισμό της Γάζας», δήλωσαν ο ειδικός συντονιστής για την Ειρηνευτική Διαδικασία στη Μέση Ανατολή Ρόμπερτ Σέρι και ο γενικός επίτροπος του ΟΗΕ για την ανθρωπιστική βοήθεια, Φιλίπο Γκράντι.

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 60 χρόνια μετράει η τραγωδία της Μέσης Ανατολής. Πόσο αίμα αθώων πρέπει να χυθεί ακόμη και από τις δύο πλευρές των αντιμαχομένων, για να κινηθεί αποφασιστικά η διεθνής κοινότητα και να θέσει τέρμα στην αιματοχυσία; Και πόσες ακόμη δεκαετίες πρέπει να περάσουν, πόσο αίμα να χυθεί για να κατανοήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τις αυτονόητες συνθήκες των, εκάστοτε, τραγωδιών;

Εγκλημα και τραγωδία | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Αντιμέτωποι με όλες τις υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. βρέθηκαν χθες το απόγευμα όσοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση συμπαράστασης στον Σίμο Σεϊσίδη, καθώς ο «Ευαγγελισμός» έμοιαζε περισσότερο με αστυνομική... υπηρεσία παρά με νοσοκομείο.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

«Ευαγγελισμός»: ΕΛ.ΑΣ. μέσα κι έξω

Αντιμέτωποι με όλες τις υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. βρέθηκαν χθες το απόγευμα όσοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση συμπαράστασης στον Σίμο Σεϊσίδη, καθώς ο «Ευαγγελισμός» έμοιαζε περισσότερο με αστυνομική... υπηρεσία παρά με νοσοκομείο.

Οι συγκεντρωμένοι, που φώναξαν συνθήματα αλληλεγγύης, περικυκλώθηκαν από διμοιρίες των ΜΑΤ πριν καν προσεγγίσουν την πύλη του νοσοκομείου, ενώ το αίτημά τους να συναντηθούν με τον διευθυντή του νοσοκομείου ή κάποιον εκπρόσωπο δεν ικανοποιήθηκε.

Σύμφωνα με καταγγελίες στην «Ε», πριν και κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης αλληλεγγύης στον Σ. Σεϊσίδη έγιναν προσαγωγές αλλά και έλεγχοι στοιχείων.

Εν τω μεταξύ, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, σε ανακοίνωσή της με τίτλο «Τα δικαιώματα του Σίμου Σεϊσίδη δεν είναι φτηνότερα από των άλλων», καλεί «τους γιατρούς που είναι υπεύθυνοι για τη ζωή του να πράξουν τα δέοντα και να σταθούν στο ύψος που επιβάλλει η ιατρική δεοντολογία, ανεπηρέαστοι, όπως οφείλουν, από τρομολαγνικά σενάρια και αστυνομικές υποδείξεις».

Επισημαίνει πως ο Σεϊσίδης εξακολουθεί να έχει ανάγκη για αίμα και τονίζει ότι «από τα τρία νοσοκομεία που έχει νοσηλευτεί (Ιπποκράτειο, ΚΑΤ και Ευαγγελισμό) έχει παρελάσει κάθε είδος αστυνομικής δύναμης (με μπλε, πράσινα, μαύρα, αλλά πάντα χωρίς διακριτικά), δυσχεραίνοντας ή ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια ιατρικής αλλά και ψυχολογικής στήριξης του ασθενούς».

Τέλος, αναφέρει ότι ο 33χρονος βρίσκεται «υπό καθεστώς μόνιμης αστυνομικής τρομοκρατίας, ενώ οι στενοί συγγενείς που τον επισκέπτονται υφίστανται συνεχώς προπηλακισμούς, ταπεινωτικούς ελέγχους και προσβολές. Οι μόνιμα εντός του θαλάμου ανθρωποφύλακες, που απαγορεύουν ακόμη και το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, αποδεικνύονται κατά τ' άλλα ένθερμοι οπαδοί της επικοινωνίας όταν αυτή συνίσταται στο να αποστέλλουν μέσω mms φωτογραφίες του, προσφέροντας μία ακόμη απόδειξη του ήθους τους αλλά και της ατιμωρησίας που απολαμβάνουν».

Α.Κ.Μ.«Ευαγγελισμός»: ΕΛ.ΑΣ. μέσα κι έξω | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Ουδείς μπορεί να κατανοήσει την εξοργιστική αδράνεια της διεθνούς κοινότητας απέναντι στις ναζιστικού τύπου θηριωδίες του κράτους του Ισραήλ. - Εξευτελισμός της Δημοκρατίας

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Εξευτελισμός της Δημοκρατίας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ουδείς μπορεί να κατανοήσει την εξοργιστική αδράνεια της διεθνούς κοινότητας απέναντι στις ναζιστικού τύπου θηριωδίες του κράτους του Ισραήλ.

Ποιο διεθνές δίκαιο και ποιο δίκαιο του πολέμου. Ο στρατός του Ισραήλ, αυτή η άρτια εκπαιδευμένη πολεμική μηχανή, αδιαφορεί για κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου.

Ταυτοχρόνως τρομοκρατεί την ανθρωπότητα επιδεικνύοντας τη φοβερή ανηθικότητα αυτής της (τεράστιας) πολεμικής μηχανής.

Ισραήλ: κράτος - δολοφόνος και ας λένε ό,τι θέλουν οι απανταχού υπερασπιστές του.

Αλλά την αδιαφορία αυτού του κράτους απέναντι σε κάθε μορφής δίκαιο (αυτή είναι η αδυσώπητη κρατική βία - τρομοκρατία του 21ου αιώνα) φαίνεται να υιοθετούν και οι κατασταλτικές δυνάμεις των δυτικών «δημοκρατιών». Οι ένστολοι του Χρυσοχοΐδη λόγου χάριν (απορώ πώς αυτός ο άνθρωπος δεν βάζει και ο ίδιος στολή...), που επιδεικνύουν προκλητική βία καθημερινά, έχοντας εντελώς αποθρασυνθεί. Το αποκορύφωμα της κτηνωδίας τους, που είναι μέγα σκάνδαλο για κάθε σκεπτόμενο, για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο, είναι η στάση που επέδειξαν -κι επιδεικνύουν- στον κρατούμενο Σίμο Σεϊσίδη. Η πρακτική τους βεβηλώνει κάθε τι που έχει σχέση με την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά, τα δικαιώματα...

Οι ένστολοι τον καταζητούν. Πέφτουν τυχαία επάνω του. Τον πυροβολούν από πίσω στα πόδια. Τον συλλαμβάνουν. Τον δέρνουν ανηλεώς μέχρι λιποθυμίας. Στη συνέχεια: εισβάλλουν πάνοπλοι στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ΚΑΤ όπου «νοσηλεύεται». Απαγορεύουν στην οικογένειά του, αλλά και σε κάθε νοσηλεύτρια να του παράσχουν την αναγκαία φροντίδα. Του αρνούνται οποιαδήποτε επαφή· τον παρενοχλούν ουρλιάζοντας και βρίζοντας (σαν κτήνη) πάνω από το κρεβάτι του. Τον φωτογραφίζουν με κινητά την ώρα που καθαρίζουν το σώμα του οι νοσηλευτές, οι σαδιστές! Την ώρα του ακρωτηριασμού του μέσα στο χειρουργείο παρίσταται αστυνομικός!

Ηεπιτροπή πολιτών που καταγγέλλει την κρατική αυτή αυθαιρεσία, την αστυνομική βαρβαρότητα και τη (θλιβερή) ιατρική αντιδεοντολογία ερωτά: Πού είναι οι ιατρικές οργανώσεις, οι κινήσεις δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες; Πού είναι οι διανοούμενοι; Πού οι δικηγόροι; Δεν υπάρχει κάποιος θεσμικός φορέας σε τούτη τη χώρα -ερωτά η επιτροπή, κι εμείς μαζί της- που να είναι διατεθειμένος να ελέγξει την αστυνομική ανθρωποφαγία;

Αλλα ερωτήματα: Είναι δυνατόν οι γιατροί να είναι υφιστάμενοι των αστυνομικών;

Είναι δυνατόν γιατροί να δέχονται να μην υπάρχει αποκλειστική νοσηλεύτρια (όπως σε όλους τους κρατούμενους ασθενείς;).

Δεν είναι παράλογο γιατροί να δέχονται την παρουσία αστυνομικών στη ΜΕΘ και στο χειρουργείο; Υπάρχει γιατρός που να σέβεται το πτυχίο του και τον όρκο του και να δέχεται ένοπλους αστυνομικούς κατά την ώρα του λειτουργήματός του; Τελικά υπάρχει ιατρικός ανθρωπισμός ή όλα, σήμερα, υπακούουν στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς και της ελεύθερης καταστολής;

Αμείλικτα ερωτήματα, αλλά ποιος θα απαντήσει; Το ότι ο Σεϊσίδης καταζητείται για ληστεία μπορεί να αποτελεί ανασχετικό παράγοντα για οποιονδήποτε φορέα, οργάνωση ή κόμμα να καταδικάσει αυτό το αίσχος, αυτό το έγκλημα κατά του ανθρωπίνου είδους;

Κάθε ευαίσθητος κοινωνικός και πολιτικός φορέας, κάθε επιστήμονας οφείλουν να δουν ότι πίσω από τη σχεδιαζόμενη εξόντωση του Σεϊσίδη εξοντώνεται, εξευτελίζεται η Δημοκρατία· ο άνθρωπος.

stamg@enet.gr

Εξευτελισμός της Δημοκρατίας | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα έχει κάποια σχέση με τον ιστορικό ευατό της;

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Αριστερά: ενότητα στις πολεμικές τέχνες

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα έχει κάποια σχέση με τον ιστορικό ευατό της;

Είναι το ίδιο πράγμα να είσαι εξόριστος στη Μακρόνησο με το να είσαι φιλοξενούμενος σε μια εκπομπή του Πρετεντέρη;

Εχει κάποια σχέση η πείνα της παρανομίας με τον εξασφαλισμένο μισθό του επαγγελματικού στελέχους του κόμματος; Είναι το ίδιο πράγμα να απολύεσαι για τις ιδέες σου με το να διορίζεσαι για τις ιδέες σου σε κάποιο κόμμα ή σε κάποιον δήμο της Αριστεράς;

Και τελικά ποια είναι η Αριστερά; Το ιστορικό ΚΚΕ; Η Ανανέωσή του με τη μορφή της διάσπασης του ΚΚΕ εσωτερικού που απέδωσε ΣΥΝ και ΑΚΟΑ; Είναι οι δολοφόνοι των εργαζομένων της Marfin; Είναι οι αναρχικοί της τυφλής και άσκοπης βίας; Είναι το ΠΑΣΟΚ που κάποια εποχή διεκδικούσε το ΕΑΜ και σήμερα είναι κυβέρνηση Κουίσλινγκ; Υπάρχουν ακόμα και πολλά άλλα ερωτηματικά που δεν τα επινοώ, αλλά απλά τα συλλέγω από αυτά που ακούω.

Υπάρχει μια ιστορική Αριστερά και μια φαντασιακή Αριστερά. Αν πάρουμε σαν σημείο εκκίνησης αυτού του ιστορικού φαινομένου τη Γαλλική Επανάσταση και ακολουθήσουμε το ταξίδι της στους δύο προηγούμενους αιώνες, θα παρατηρήσουμε θαυμαστά πράγματα και απαίσιους ολοκληρωτισμούς που στοίχισαν τις ζωές πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων. Ολα αυτά βέβαια στο όνομα της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Οπου η Αριστερά έγινε εξουσία, δημιούργησε κράτος και καπιταλισμό. Μιλάω για τον κομμουνισμό τύπου ΕΣΣΔ. Οπου παρέμεινε μαχητικό κίνημα στο πλαίσιο του καπιταλισμού επέτυχε θριάμβους και προχώρησε τον πολιτισμό. Αναφέρομαι κυρίως στις δυτικές χώρες μετά τη συντριβή του ναζισμού. Στη σημερινή εποχή της επανάστασης των καπιταλιστών, όλα όσα κατακτήθηκαν αναιρούνται. Το κεφάλαιο που έκανε τους δύο παγκόσμιους πολέμους τώρα βρίσκεται σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Στόχος το άπληστο κέρδος. Εχθρός η εργασία και το περιβάλλον. Και αυτό σημαίνει: αντί να ζούμε σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι ζούμε σε έναν πλανήτη που καταστρέφεται με αργότερους ρυθμούς, αλλά θα φέρει στο τέλος το ίδιο αποτέλεσμα. Αρα ιστορική Αριστερά, χωρίς κριτική αντιμετώπιση και ανάλυση, γίνεται θεολογία και οδηγεί στο φονταμενταλισμό. Και αυτό ζούμε σήμερα από τις διάφορες γραφειοκρατίες.

Ηφαντασιακή Αριστερά είναι ο αγώνας για τη ζωή, την αλληλεγγύη, τη δημιουργία. Εχει αναφορά στον κοινωνικό χριστιανισμό και έχει το ίδιο ήθος και το ίδιο πνεύμα της θυσίας. Οχι με την έννοια ενός άδικου χαμού, αλλά με την έννοια μιας προσφοράς. Αυτή η Αριστερά είναι άναρχη από την άποψη πως δεν κάνει αλλαγή φρουράς στην εξουσία, αλλά καταργεί ό,τι εξουσιάζει τον άνθρωπο. Και ο άνθρωπος γίνεται μέτρο των πάντων. Δεν υπάρχουν στρατιώτες γιατί κανένας στρατός δεν χρειάζεται. Και πού θα τα βρούμε όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα; Ισως κάπου μέσα μας; Ισως στο τραγούδι που ακούμε; Ισως σε ένα πουλί που του ανοίγουμε την πόρτα του κλουβιού και πετάμε και μεις ελεύθεροι μαζί του; Σίγουρα όμως είναι αυτοί οι άνθρωποι που ξεκινούν κάθε επανάσταση, κοινωνική, πολιτική, πνευματική και που τελικά χάνεται από τους γραφειοκράτες που τους παίρνουν τα λόγια και τις θυσίες τους και δημιουργούν τις πάσης φύσεως «ιερές εξετάσεις».

Υπάρχει ένα πάνδημο αίτημα για την ενότητα της Αριστεράς. Ακούγεται αναγκαίο και λογικό. Αλλά αυτό προϋποθέτει μία αθώα φαντασιακή Αριστερά. Η σημερινή πραγματική Αριστερά στην πλειοψηφία των αποκρυσταλλώσεών της είναι διασπαστικά γραφειοκρατικά μορφώματα που έχουν μόνιμο και σταθερό αίτημα την εξουσία πάνω στους άλλους. Και αυτό γίνεται αυτοσκοπός και αξία. Και φτάνουμε σε ένα οργουελιανό αξίωμα: ενότητα είναι η διάσπαση. Και πιθανότατα αυτό θα δούμε αύριο στο κλείσιμο του 6ου Συνεδρίου του ΣΥΝ, που δεν ξέρω αν ηθελημένα έγινε η επιλογή του χώρου, και γίνεται σε ένα χώρο πολεμικών τεχνών.

perkor29@gmail.com

Αριστερά: ενότητα στις πολεμικές τέχνες | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

«Με οικογένεια Μητσοτάκη οι 356 από τις 620 συναντήσεις Χριστοφοράκου»

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

«Με οικογένεια Μητσοτάκη οι 356 από τις 620 συναντήσεις Χριστοφοράκου»

Τη μερίδα του λέοντος στις επαφές με τον Μ. Χριστοφοράκο κατείχε η οικογένεια Μητσοτάκη, όπως αποκάλυψε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens Β. Κεγκέρογλου.

Συγκεκριμένα, όπως ενημέρωσε την επιτροπή, από τις 620 συναντήσεις του πρώην ανώτατου στελέχους το 60%, δηλαδή οι 356, αφορούν μέλη της οικογένειας του κ. Μητσοτάκη. Σύμφωνα με το ημερολόγιο: Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έχει 23 συναντήσεις και 98 επαφές, σύνολο 121. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει 30 συναντήσεις και 60 επαφές, ενώ η σύζυγός του Μαρέβα Γκαμπόφκι έχει μόνο δύο συναντήσεις, αλλά 30 τηλεφωνικές επικοινωνίες. Η Ντ. Μπακογιάννη έχει 30 συναντήσεις και 72 επαφές. Η Κατερίνα Μητσοτάκη έχει 4 συναντήσεις και 14 επαφές. Η Αλεξάνδρα Μητσοτάκη έχει 4 επαφές. Επίσης, ο Π. Δούκας έχει 10 συναντήσεις και 45 επαφές και ο Γ. Βουλγαράκης 17 συναντήσεις και 30 επαφές.

ΑΝΓ.

«Με οικογένεια Μητσοτάκη οι 356 από τις 620 συναντήσεις Χριστοφοράκου» | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

...ο «Σκάι 100,3», ιδιοκτησίας Γ. Αλαφούζου, όπως και ο «Μελωδία», ήταν ο μοναδικός σταθμός που έσπασε και πάλι την απεργία.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Η απεργία στα ΜΜΕ για ασφαλιστικό και εργασιακά

«Σίγησαν» προχθές τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, ενώ χθες δεν εκδόθηκαν εφημερίδες εξαιτίας της καθολικής συμμετοχής στην 24ωρη απεργία (3/6) των εργαζομένων (διοικητικοί, τεχνικοί και δημοσιογράφοι) σε όλα τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας που είχαν κηρύξει οι Ομοσπονδίες και Ενώσεις του κλάδου.

Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) ξεκαθαρίζοντας τη συνολική αντίθεση του κλάδου στην «επαπειλούμενη λεηλασία των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας και τις εργοδοτικές προκλήσεις με στόχο την αποδόμηση των ΣΣΕ». Αμέσως μετά, ακολούθησε πορεία μέχρι και τη Βουλή όπου αντιπροσωπεία των εργαζομένων συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Βουλής και εκπροσώπους των κομμάτων στους οποίους επισήμαναν τα αιτήματα τους: υπογραφή ΣΣΕ καθώς μεθοδεύεται η κατάργησή τους, απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου, πάγωμα απολύσεων και κατοχύρωση όλων των θέσεων εργασίας (συμβάσεις αορίστου χρόνου-συμβασιούχοι), ουσιαστική ενίσχυση ανέργων συναδέλφων, διακοπή κάθε συζήτησης για περικοπή αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης, μείωση της ποσόστωσης στις απολύσεις αλλά και να σταματήσει η αποδόμηση του θεσμού της Μεσολάβησης και της Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).

Απολύσεις στον «Μελωδία»

Χθες, σε νέα 24ωρη απεργία προχώρησε η ΕΤΕΡ απαντώντας έτσι στις αναίτιες απολύσεις δύο από τους παλαιότερους (20 έτη με παιδί και 10 έτη με παιδί) εργαζόμενους τεχνικούς του «Μελωδία 99,2». Μόνο που ο «Σκάι 100,3», ιδιοκτησίας Γ. Αλαφούζου, όπως και ο «Μελωδία», ήταν ο μοναδικός σταθμός που έσπασε και πάλι την απεργία. Ετσι, εκδηλώνοντας τη συμπαράστασή του στους συναδέλφους τεχνικούς το διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ κήρυξε χθες για τους δημοσιογράφους του ραδιοφώνου του «Σκάι» δίωρη στάση εργασίας (14.00-16.00), την ώρα που η ΕΤΕΡ οδηγούνταν στα δικαστήρια.

ΣΩ.ΜΑ.

Η απεργία στα ΜΜΕ για ασφαλιστικό και εργασιακά | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Συχνά λέμε πως για τις γυναίκες η αγορά εργασίας είναι σκληρή.

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Οι Αννούλες

ΚΕΙΜΕΝΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ * Για σχόλια, παρατηρήσεις, επισημάνσεις ή απλά για ένα «γεια»: mystamar@enet.gr

Συχνά λέμε πως για τις γυναίκες η αγορά εργασίας είναι σκληρή.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Αυτή των ιδιότυπα ευνοημένων γυναικών που «χαλάνε την πιάτσα». Από το http://tistrellis.pblogs.gr :

«Η Αννούλα γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Ελλάδας. Το όνειρό της, τότε, ήταν να φύγει από την κλειστή κοινωνία του χωριού της και να 'ρθει στην πόλη.

Η Αννούλα κατάφερε να έρθει στην πόλη. Το όνειρό της ήταν να διοριστεί κάποια στιγμή στο Δημόσιο, γι' αυτό πάντα πήγαινε να ψηφίσει στο χωριό της, που την ήξεραν και τους ήξερε.

Η Αννούλα έπιασε δουλειά σε μια ιδιωτική εταιρεία.

Εκανε τους πάντες να τη συμπαθήσουν, γιατί ήταν γλυκιά κι ευγενική. Ποτέ της δεν ανέλαβε ευθύνη, πάντα κάποιος άλλος έκανε το λάθος, ακόμα κι αν το λάθος που είχε κάνει ήταν να μην της εξηγήσει σωστά το τι έπρεπε να γίνει. Η Αννούλα δεν έφταιγε ποτέ.

Η Αννούλα, μόνη της στην Αθήνα, έπαιρνε πάντα άδειες τα τριήμερα, δεν δούλευε ποτέ απογευματινή πριν από τις αργίες, γιατί έπρεπε να πάει στο χωριό να δει τους γονείς της. Η Αννούλα απέκτησε ένα δεύτερο όνειρο. Να παντρευτεί και να κάνει παιδιά.

Η Αννούλα παντρεύτηκε. Εκανε αμέσως και δύο παιδιά, την ίδια στιγμή που στην επιχείρηση τη διόριζαν προϊσταμένη. Η Αννούλα είχε πια μυαλό μονάχα για τα παιδιά της. Ελειπε συχνά από τη δουλειά, γιατί τα παιδιά ήταν άρρωστα ή δεν είχε πού να τα αφήσει, ή απλώς γκρίνιαζαν το πρωί που ξεκινούσε για να φύγει. Κι εξακολουθούσε να μην έχει ευθύνη. Η Αννούλα δεν το 'ξερε, η Αννούλα έλειπε, η Αννούλα είχε άρρωστα τα παιδιά. Και πάντα είχε προτεραιότητα στις άδειες, γιατί είχε δύο μωρά παιδιά και κανέναν για να τη βοηθήσει.

(...) Το όνειρο της Αννούλας για διορισμό στο Δημόσιο ξέφτισε, αλλά τώρα δεν την πολυνοιάζει πια. Εχει τη θεσούλα της στην εταιρεία και φροντίζει να τη διατηρήσει. Με το να 'ναι πάντα δεκτική κι ευγενική, να μη λέει ποτέ κακή κουβέντα για κανέναν όταν ξέρει ότι την ακούν, ανοίγοντας κρυφά τον λάκκο οποιουδήποτε μπορεί να υπονομεύσει τη σιγουριά της. Οταν της κάνουν παρατήρηση, η Αννούλα κλαίει. Και όλοι κάνουν τη δουλειά και αναλαμβάνουν τις ευθύνες της, γιατί πάντα καταφέρνει να σε κάνει να τη λυπηθείς. Είναι γύρω μας οι Αννούλες. Δουλεύουμε μαζί τους.

Και μερικές από μας είμαστε τόσο σκύλες, που κάποια μέρα θα τις δαγκώσουμε...»

Οι Αννούλες | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

Η ιαχή «να καεί, να καεί...» των διαδηλωτών στις 5/5 υποδηλώνει μια τάση απόρριψης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;

«Αντί για τη μητέρα μας, σκοτώνουμε την Αθήνα»

Αννα Ποταμιάνου


(Αποσπάσματα)

Η ιαχή «να καεί, να καεί...» των διαδηλωτών στις 5/5 υποδηλώνει μια τάση απόρριψης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;

«Πιστεύετε ότι ξέρουμε σήμερα τι ακριβώς είναι η δημοκρατία; Θα έλεγα ότι δεν την έχουμε σκεφτεί αρκετά τη δημοκρατία. Το "κρατεί ο δήμος", που ήταν η αρχή της ιστορίας, σημαίνει ότι οι πολίτες τότε είχαν δυνατότητα συμμετοχής στα τεκταινόμενα και η κρίση τους δεν περιοριζόταν στο να ψηφίσουν ένα κόμμα και από εκεί πέρα να αφήνουν το κόμμα να πορευθεί όπως νομίζει. Η συμμετοχή στα πολιτικώς δρώμενα ήταν μια συμμετοχή που βασιζόταν σε προετοιμασία και προπαντός σε σκέψη εν σχέσει με όσα εκάστοτε διαδραματίζονται. Αυτήν τη σκέψη για τη δημοκρατία δεν τη βλέπω στην Ελλάδα. Νομίζω ότι υπάρχει σήμερα μια παρεξήγηση βασικών εννοιών - τι είναι ευθύνη, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, τι σημαίνει ετερότητα. Τι σημαίνει δρω και κινούμαι κυρίως με όσα είναι οικεία με μένα. Εχουμε σκεφθεί τι σημαίνει ετερότητα μέσα μας και έξω; Πώς κινείται το ασυνείδητο, παραδείγματος χάριν».

Πρόκειται για έλλειμμα παιδείας;

«Ναι, αλλά όχι μόνο. Οι Ελληνες είμαστε άνθρωποι αρκετά εξωστρεφείς και δεν νομίζω ότι δίνουμε προσοχή στο ξεδίπλωμα εσωτερικών διαδικασιών και στη σκέψη μας ως έναν μοχλό που μπορεί να ενεργοποιηθεί για να φανερώσει τι απαιτήσεις εγείρει μέσα μας κάθε ζήτημα ή με ποιον τρόπο μπορούν να επιτευχθούν στόχοι. Φτιάξαμε ένα κράτος που βασίστηκε κυρίως στην ελπίδα ότι θα εξακολουθήσουν οι Ελληνες να είναι λαός προνομιακός. Οτι οι ξένοι πρέπει να μας βοηθήσουν. Οτι οι φίλοι μας πρέπει να μας είναι πιστοί. Το πώς διαμορφώνονται οι ανθρώπινες σχέσεις, ποιες σκοπιμότητες παίζουν ρόλο σε αυτή τη διαμόρφωση και στη δική μας ψυχική οργάνωση, προκειμένου να αναπτύξουμε δημιουργικό λόγο, αυτά δεν νομίζω ότι έγιναν ποτέ αντικείμενο προσοχής μας».

Δηλαδή δεν έχουμε σκεφθεί ούτε πάνω στην Ιστορία μας;

«Θα έλεγα, ουσιαστικά, πολύ λίγο. Αισθάνεστε ότι οι Ελληνες σεβόμαστε την Ιστορία μας; Οτι εντασσόμαστε σε μια ιστορική συνέχεια; Μα εδώ κάθε νέα εξουσία ξεκινάει τα πάντα από την αρχή. Λες και όλα τα προηγούμενα πρέπει να καταργηθούν. Διάλογος δεν γίνεται χωρίς επίθεση και με στόχο τη συντριβή του άλλου. Πρόταση δεν ακούγεται χωρίς να συνοδεύεται από αναφορά στα "κακώς πραχθέντα" από τον άλλον. Λες και δεν μπορεί να γίνει διάλογος παρά μόνον εάν συντρίψω τον άλλον. Οσο για τις ιστορικές μας διαδρομές, βρισκόμαστε συνήθως σε ρήξη με το τι έκαναν οι προγενέστεροι. Ακόμα και τα ονόματα των δρόμων αλλάζουμε. Πάρτε το παράδειγμα της "βασιλευομένης". Πολλά μπορεί κανείς να καταλογίσει στην περίοδο εκείνη. Ομως υπήρξε μέρος του παρελθόντος μας. Δεν μπορούμε να ρίχνουμε ανάθεμα σε περίοδο της Ιστορίας μας. Δεν καταλαβαίνουμε ότι όταν αρνούμαστε να δεχτούμε ένα μέρος μιας πραγματικότητας την οποία έζησε ο τόπος , η κρίση μας και οι θέσεις μας στρεβλώνονται;».

Καλλιεργούμε πάντως λατρεία προς άλλες περιόδους του παρελθόντος μας, όπως είναι η κλασική αρχαιότητα.

«Δεν ισχύει αυτό που λέτε. Λίγοι ξέρουν σήμερα π.χ. τον "Λάχη" του Πλάτωνα. Ο "Λάχης" είναι υποδειγματικός διάλογος ως προς αυτό που ονομάζω τον "λόγον διδόναι" -το να μπορεί κανείς να έχει έναν λόγο που να είναι μαρτυρία για το πώς υπάρχω, τι θέλω, πού πάω. Θα μου πείτε ότι κάποιοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι τον ξέρουν. Εγώ μιλάω για τους πολλούς, για τον κόσμο. Υπάρχει μικρή επικοινωνία με το παρελθόν μας».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ katoiko@enet.gr

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010 

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=169335

Δεν λύνει το πρόβλημα η λιτότητα

Βλέπετε κάποια διέξοδο από την κρίση στην Ελλάδα;

«Δεν λύνει το πρόβλημα η λιτότητα»

(ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ) 

 

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 30 Μαΐου 2010

ROBERT POLLIN (Καθηγητής Οικονομικών, συνδιευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνας Πολιτικής Οικονομίας στο Παν. της Μασαχουσέτης)

«Δεν λύνει το πρόβλημα η λιτότητα»

Στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2008 στις ΗΠΑ και έχει σήμερα εγκλωβίσει όλη την Ευρώπη σε μια παρατεταμένη ύφεση και σε πολιτικές λιτότητας και δημοσιονομικής αυστηρότητας, φέρνει στην επιφάνεια με αναγκαίο τρόπο τη χάραξη μιας προοδευτικής οικονομικής πολιτικής που θα αντικαταστήσει επιτυχώς την κυριαρχία του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.

Βλέπετε κάποια διέξοδο από την κρίση στην Ελλάδα;

Ας σκεφτούμε γι' αυτό τόσο μέσα σε ένα βραχυπρόθεσμο όσο και σε μακροπρόθεσμο πλαίσιο. Στο βραχυπρόθεσμο πλαίσιο, η απάντηση για την κρίση στην Ελλάδα θα ήταν μια πολιτική μαζικής κρατικής δαπάνης και κρατικών επενδύσεων, που θα χρηματοδοτείται μέσω δανεισμού. Στη μέση μιας έντονης κρίσης, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα κακό με αυτήν τη λύση, δεδομένου ότι η εναλλακτική λύση θα επιτρέψει στην ανεργία να μετατραπεί σε ακόμα σοβαρότερο κοινωνικό πρόβλημα.

Η Ελλάδα όμως ακολουθεί την πολιτική της σκληρής λιτότητας, που, κατά την άποψή μου, ως βραχυπρόθεσμο μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης, είναι καταστροφικό. Κατ' αρχάς, το σχέδιο περιλαμβάνει μαζικές περικοπές στη δημόσια δαπάνη και τις υπηρεσίες ακριβώς τη στιγμή που οι δημόσιες δαπάνες δεν πρέπει να περικοπούν ούτε στο ελάχιστο. Πέραν των σοβαρών επιπτώσεων που θα έχουν στο βιοτικό επίπεδο του λαού, τα μέτρα αυτά είναι αναποτελεσματικά από μόνα τους. Οταν οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και μειώνεται σημαντικά το εισόδημά τους, τότε ξοδεύουν λιγότερα χρήματα, με συνέπεια να αποδυναμώνεται η αγορά και να μειώνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Τώρα, τι θα μπορούσε να κάνει μακροπρόθεσμα η Ελλάδα. Επιτακτική ανάγκη, όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι να σταματήσει να είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό εκτεθειμένη στα παιχνίδια του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού καζίνου. Σε μεγάλο βαθμό, η κρίση κατασκευάστηκε από τους πανέξυπνους χρηματοοικονομικούς μηχανικούς που δρουν πάνω σε όλο τον πλανήτη.

Η Ελλάδα, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, πρέπει να στραφεί προς μια στρατηγική οικονομική πολιτική που στοχεύει στην πλήρη απασχόληση, τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Αλλά δεν είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν στο πλαίσιο έστω ενός ανανεωμένου θεσμού λειτουργίας της ευρωζώνης. Αυτές είναι οι σκληρές ερωτήσεις για όλους μας στην προσπάθεια να ξεπεράσουμε τη σημερινή κρίση.

Προλεταριακές χριστιανικές κοινότητες

Προλεταριακές χριστιανικές κοινότητες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο grousis@ath.forthnet.gr

Κάθε χρόνο η περίοδος των εορτών του Πάσχα στέκεται η αφορμή για συχνές αναφορές στην προσωπικότητα του Ιησού και των μαθητών του.

Ταυτόχρονα, όμως, αποφεύγεται συστηματικά κάθε αναφορά στο χαρακτήρα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτή η αποσιώπηση κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Στην πραγματικότητα στοχεύει να συγκαλύψει την άβυσσο που χωρίζει αυτές τις κοινότητες από τη σημερινή Εκκλησία, την ταγμένη με το μέρος των κυρίαρχων, μια Εκκλησία με τεράστια περιουσία και επιχειρηματικές δραστηριότητες(1), γραφειοκρατικά δομημένη, με ηγέτες των οποίων η χλιδή προκαλεί.

Ας υπενθυμίσουμε λοιπόν σύντομα αυτά τα χαρακτηριστικά των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων(2).

Το πρώτο, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Ενγκελς, ήταν ότι αυτές εναντιώνονταν και μάχονταν την τότε κυρίαρχη τάξη πραγμάτων(3), και ευελπιστούσαν ότι αυτή θα ανατραπεί σε τούτον, ή έστω στον άλλο κόσμο.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό τους ήταν ο προλεταριακός τους χαρακτήρας. Οπως υπογραμμίζει και ο Παύλος στην Πρώτη του Επιστολή προς Κορινθίους, επρόκειτο για κοινότητες φτωχών, αμόρφωτων κυρίως ελεύθερων προλεταρίων των πόλεων. Στην κοινότητα δεν εκπροσωπούνταν, αρχικά, ούτε ο πλούτος ούτε η μόρφωση.

Ενα τρίτο χαρακτηριστικό, που άλλωστε συνδέεται με το προηγούμενο, ήταν το βαθύτατο ταξικό μίσος που είχαν τα μέλη της κοινότητας ενάντια στους πλούσιους, και ενάντια στον πλούτο καθαυτό. Αυτό το μίσος φαίνεται ξεκάθαρα στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο όπου διατυπώνεται ότι «ευκολότερο είναι να περάσει κάμηλος από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος να εισέλθει στην βασιλεία του Θεού» (18, στίχος 25). Περιγράφεται ακόμη στην Επί του όρους Ομιλία (6, στίχος 20) όπου αναφέρεται το περίφημο «μακάριοι σεις οι πτωχοί διότι υμετέρα είναι η βασιλεία του Θεού» (το οποίο αναθεωρήθηκε αργότερα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και μετατράπηκε τεχνηέντως σε «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»).

Ενα τέταρτο χαρακτηριστικό ήταν η κομμουνιστική αρχή συγκρότησης της κοινότητας. Αποτελούσε απαίτηση τα μέλη της να δίνουν όλα όσα έχουν(4), και όλοι να έχουν τα πάντα κοινά, ενώ η κοινότητα διένειμε τα καταναλωτικά αγαθά με βάση την κομμουνιστική αρχή «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πράξεις 4, στίχος 32...) Βεβαίως, ο κομμουνισμός αυτός δεν επεκτείνονταν ούτε στην παραγωγή, ούτε σε μια μόνιμη κοινοβιακή ζωή, αλλά περιορίζονταν κυρίως στη μορφή των διαρκών κοινών γευμάτων. Αλλα χαρακτηριστικά ήταν η περιφρόνηση προς την κλασική μορφή οικογένειας και το γάμο και η σύμφωνη με τον Πλάτωνα αντίληψη περί κοινότητας των γυναικών και περί δυνατότητας σύναψης ελεύθερων σχέσεων (βλέπε σχέση Αποστόλου Παύλου με Θέκλα). Ολα αυτά είναι βέβαιο ότι απέρρεαν από την άρνηση ύπαρξης ιδιωτικής ιδιοκτησίας (δική μου γυναίκα, δικό μου παιδί, δικιά μου οικογένεια εκτός κοινότητας...)

Η βαθμιαία ταξική διάβρωση της κοινότητας με την είσοδο σε αυτήν των πλουσίων, οπότε και άρχισαν να αναθεωρούνται οι πρώτες κομμουνιστικές της αρχές, η διαμόρφωση μιας χριστιανικής «αριστοκρατίας» από αποστόλους, προφήτες και δασκάλους, οι οποίοι άρχισαν να εκμεταλλεύονται την κοινότητα, και τέλος η βαθμιαία μετατροπή των επισκόπων από απλούς διαχειριστές των οικονομικών της κοινότητας, σε απόλυτα αφεντικά της, είναι οι βασικοί παράγοντες που οδήγησαν στην κατάπτωση αυτού του πρώτου χριστιανικού κομμουνισμού.

Τελικά, η «νικηφόρα Χριστιανική κοινότητα κατάντησε από κάθε άποψη ακριβώς ο αντίποδας της κοινότητας εκείνης που πριν είχαν ιδρύσει οι φτωχοί ψαράδες και αγρότες της Γαλιλαίας και οι προλετάριοι της Ιερουσαλήμ. Και ο σταυρωμένος Μεσσίας έγινε το πιο σίγουρο στήριγμα της αποσυντεθειμένης και κακόφημης εκείνης κοινωνίας, που η Μεσσιανική κοινότητα, τόσο ήθελε να την καταστρέψει από τα συθέμελα της»(5).

(1) Μόνον στην Ιταλία, η Εκκλησία διαθέτει περί τα 100.000 ακίνητα συνολικής αξίας 8-9 δισ. ευρώ, ενώ το Βατικανό θεωρείται ο βασικός αποδέκτης του βρόμικου ιταλικού χρήματος και ένα από τα πιο σημαντικά κράτη ξεπλύματος χρήματος. Οσο για την αξία της δικής μας εκκλησιαστικής περιουσίας, αν και αυτή σκοπίμως συσκοτίζεται από την ίδια την Εκκλησία, εκτιμάται ότι είναι πολλά δισ. ευρώ (γη, 1.300.000 στρέματα, βλέπε «Ελευθεροτυπία» 8/5/99, ακίνητα, μετοχές, καταθέσεις, τίτλοι Δημοσίου, ενοίκια...).

(2) Μεταξύ άλλων, για μια επιστημονική αν και γλαφυρή ανάλυση αυτών των αρχικών χαρακτηριστικών και της συντηρητικής μετεξέλιξης της πρώτης κοινότητας, βλέπε το έξοχο κλασικό βιβλίο του Καρλ Κάουτσκυ «Η καταγωγή του Χριστιανισμού», Εκδόσεις «Αναγνωστίδης», σελ. 355 και επόμενες. Ακόμη, Γιάννη Κορδάτου «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός». Εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελίδες 257 και επόμενες.

(3) Βλέπε σχετικά και Engels, «On the history of Early Christianity», in Κ. Marx, Fr. Engels, «Collected Works», Volume 27, σελίδες 445 και επόμενες.

(4) Μάλιστα, όσοι όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα παραβίασαν αυτόν τον κανόνα (κράτησαν μερικά από τα χρήματα τους) τιμωρούνταν ακόμη και με θάνατο.

(5) Καρλ Κάουτσκυ, «Η καταγωγή του Χριστιανισμού» ό.π., σελίδα 497.

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 11 Απριλίου 2010

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=150140

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΠΙΣΣΑ & ΠΟΥΠΟΥΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ...

 

Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ - ΖΗΤΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΦΑΓΙΑΣΜΟ

 

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ή ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ !!!

 

 

Η πραγματική τραγωδία της Αϊτής. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

 

 

Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης...